Intensywność przeżuwania zależy w dużym stopniu od rodzaju skarmianego pokarmu oraz wielkości cząstek paszy wprowadzanej do układu pokarmowego zwierzęcia. Zwiększony udział pasz włóknistych zwiększa intensywność przeżuwania, podczas gdy wzrost udziału pasz treściwych powoduje zmniejszenie aktywności przeżuwania. Podobne działanie powoduje również nadmierne rozdrobnienie cząstek paszy wykorzystywanej w żywieniu przeżuwaczy. W rezultacie zmniejszeniu ulega ilość śliny wprowadzanej do żołądka zwierzęcia, co powoduje zaburzenia w buforowaniu jego treści. Groźnym następstwem tego zjawiska jest obniżenie pH w żwaczu prowadzące do kwasicy pokarmowej, a w skrajnych przypadkach do kwasicy ogólnoustrojowej oraz zwiększenia ryzyka wystąpienia wielu innych chorób metabolicznych, problemów z racicami, rozrodem oraz zapaleniami wymienia. Powoduje to obniżenie produkcyjności zwierząt, pogorszenie długowieczności zwierząt, zwiększenie kosztów leczenia oraz pogorszenie dobrostanu zwierząt. Nasilenie tych problemów przyjmuje największe straty gospodarcze w przypadku bydła mlecznego. Szczególnie często problemy związane z zaburzeniem aktywności przeżuwania obserwowane są w stadach o wysokim potencjale produkcyjnym, gdzie udział pasz treściwych w dawce pokarmowej dla krów jest wysoki, oraz w stadach źle zarządzanych.

Ocena aktywności przeżuwania może więc być wartościowym wskaźnikiem umożliwiającym efektywniejsze zarządzanie stadem oraz dobrym indykatorem zagrożenia kwasicą. Podstawą wykorzystania tego wskaźnika jest wnikliwa obserwacja stada oraz zachowania krów. W praktyce dostępne są również profesjonalne systemy służące monitorowaniu, a następnie raportowaniu aktywności przeżuwania w stadzie. Jednak aby właściwie interpretować te wyniki, należy zrozumieć istotę trawienia w układzie pokarmowym przeżuwaczy.