Warto ułożenie odpowiedniej dawki powierzyć specjalistom, którzy zadbają o właściwe przyrosty sztuk i spowodują zminimalizowanie strat związanych z niewłaściwym żywieniem. Ciekawy przykład takiej współpracy to program „Razem w przyszłość” firmy SOKOŁÓW S.A. w ramach , którego rolnicy kooperujący mogą skorzystać z pomocy doradztwa w tym zakresie jak również uzyskać specjalne warunki cenowe na pasze niezbędne do opasu.

Ze względu na fakt, różnic w tempie wzrostu oraz zróżnicowanymi skłonnościami do odkładania tkanki tłuszczowej, potrzeby pokarmowe obu wymienionych wyżej płci są odmienne. Jeśli nałożymy na nie zróżnicowanie genetyczne, potrzeby rynku oraz wymogi konsumentów i przeznaczenie mięsa, to może okazać się że właściwe żywienie obu tych grup może przysporzyć pewnych trudności.

Różnice dotyczące potrzeb pokarmowych buhajków i jałówek wynikają przede wszystkim z różnych predyspozycji do ich wzrostu. Potencjał buhajków do wzrostu jest o ok 20-30 proc. wyższy niż jałówek w tym samym wieku i należących do tej samej rasy. Ponadto, buhajki w porównaniu do jałówek i wolców charakteryzują się korzystniejszym o 15-20 proc. współczynnikiem wykorzystania paszy.

Różnice dotyczą również oceny poubojowej, gdzie przewaga buhajków zaznacza się odniesieniu do wyższej wydajności rzeźnej oraz lepszej mięsności. W związku z tym, przy bilansowaniu dawek pokarmowych można zauważyć dość istotne różnice już w samych potrzebach pokarmowych obu grup. Jeśli porównamy ze sobą buhajka i jałówkę rasy mlecznej, o masie 400 kg i dobowym przyroście 1 kg, to stwierdzić możemy, że zapotrzebowanie energetyczne jałówek, wyrażone w JPŻ (system INRA), są o jedną jednostkę JPŻ wyższe niż buhajków (6,9 i 5,9 JPŻ odpowiednio u jałówek i buhajków).

Potwierdza to fakt, że jałówki potrzebują więcej energii na kilogram przyrostu niż buhajki. Natomiast gdy zwrócimy uwagę na potrzeby białkowe, zależność jest odwrotna. Nasza przykładowa jałówka charakteryzuje się zapotrzebowaniem rzędu 535 g BTJ, podczas gdy buhaj 580 g BTJ. Wynika z tego, że żywienie buhajków jest bardziej wymagające w odniesieniu do poziomu białka w dawce pokarmowej.

Dodatkowo należy pamiętać iż u jałówek przejście z intensywnego zwiększenia masy ciała poprzez wzmożony przyrost tkanki mięśniowej, na taki powodowany przyrostem tkanki tłuszczowej, następuje znacznie wcześniej niż u buhajków. W efekcie opas jałówek powinien kończyć się kilka miesięcy wcześniej niż buhajków. Należy jednak zauważyć, że w zależności od wytyczonych celów i przeznaczenia wołowiny, żywienie buhajów i jałówek może ulec daleko idącym modyfikacjom.