Do suplementacji selenem wykorzystywane są sole sodowe selenu: selenian i selenin sodu oraz drożdże selenowe (Saccharomyces cerevisiae).

Na przyswajalność selenu ma wpływ nie tylko jego forma podawania, ale także zawartość innych składników mineralnych w diecie. Zalecana dawka to ok. 0,3 mg/kg suchej masy dawki żywieniowej. Wyznacznikiem prawidłowego poziomu tego pierwiastka jest tzw. status selenowy. Wskaźnik ten mówi o koncentracji selenu w określonych strukturach organizmu. U bydła status selenowy jest zazwyczaj oceniany na podstawie koncentracji tego składnika w surowicy krwi. Optymalne wartości tego wskaźnika powinny mieścić się w granicach 0,07 – 0,10 μg/ml surowicy krwi.

Jednak z podażą selenu nie można przesadzać. Nadmierne i długotrwałe pobieranie tego pierwiastka może wywołać selenozę, która w skrajnych przypadkach może prowadzić do śmierci zwierzęcia. Wykazano, że dawką śmiertelną dla dorosłych przeżuwaczy jest dzienne pobranie selenu powyżej 1,9 mg/kg masy ciała.

Suplementacja selenem w żywieniu bydła jest szczególnie istotna w okresie okołoporodowym. Prawidłowy poziom tego składnika ogranicza znacząco rozwój niebezpiecznych chorób zakaźnych występujących w tym okresie, jak np. zapalenie macicy czy zapalenie gruczołu mlekowego.

Do najczęstszych skutków niedoboru selenu można zaliczyć:

  • Zapalenie błony śluzowej macicy
  • Zaburzenia w inwolucji macicy
  • Zatrzymanie łożyska
  • Zaburzenia w funkcjonowaniu jajników
  • Zamieranie płodów
  • Wzrost podatności na stany zapalne gruczołu mlekowego