Głównymi celami opasu bydła jest maksymalizacja efektu ekonomicznego oraz racjonalne ograniczanie kosztów produkcji. Materiał do opasu może być bardzo zróżnicowany, ponieważ cielęta do opasu mogą pochodzić od krów ras mięsnych, tzw. mamek, lub od krów użytkowanych mlecznie. Początek opasu uzależniony jest właśnie od źródła pochodzenia materiału opasowego i prowadzony od 6.-8. miesiąca życia dla osobników ras mięsnych (w tym wieku odsadzane są od matek) lub od 3.-4. miesiąca życia (po wykształceniu przedżołądków) dla sztuk pochodzących od krów użytkowanych mlecznie, czyli po odchowie cieląt. W okresie opasu można wyróżnić 2 fazy: fazę wstępną (wzrostu) oraz fazę końcową (finiszu). Długość trwania obu faz jest umowna i zależy od wielu czynników, tj. wymagania odbiorcy żywca wołowego, końcowej masy ciała, płci, rasy czy intensywności prowadzonego żywienia. Oczywistym jest, że jałówki, które szybciej ulegają otłuszczeniu, opasane są krócej niż buhajki, a opasy rasy simentaler czy charolaise można opasać do znacznie wyższej masy niż angusa bez zagrożenia nadmiernego otłuszczenie tuszy. Jednak o ostatecznej formie prowadzonego opasu powinny decydować względy ekonomiczne oraz preferencje odbiorców.

W zależności od stopnia intensywności żywienia wyróżniamy 3 typy opasu: ekstensywny, półintensywny oraz intensywny. W naszych warunkach klimatycznych opas ekstensywny jest rzadko stosowany ze względu na fakt konieczności opasania zwierząt przez co najmniej dwa sezony wegetacyjne oraz potrzebę zagwarantowania zwierzętom paszy na okres zimy. Najbardziej popularną formą opasu prowadzonego w naszym kraju jest opas intensywny. Opas taki prowadzony jest w warunkach alkierzowych i z wykorzystaniem dużych ilości pasz treściwych.

JAK OCENIĆ EFEKTYWNOŚĆ OPASU?