Rozkładając mikroklimat na czynniki pierwsze wyróżnia się: wentylację, temperaturę powietrza, stężenie gazów i pyłów oraz oświetlenie.

Sprawnie działająca wentylacja odgrywa w tym przypadku najważniejszą rolę. Polega ona na ciągłej wymianie powietrza w budynku inwentarskim (napływ świeżego i wywiew „starego” powietrza), dzięki czemu usuwane są z niego znajdujące się w nadmiarze: para wodna, szkodliwe gazy, czy nieprzyjemne zapachy.
 
Najczęściej wykorzystywanym systemem wentylacji budynków inwentarskich jest system grawitacyjnej – naturalnej wymiany powietrza, niekiedy stosowane wspomaganie w postaci urządzeń mechanicznych użytkowane jest jedynie w okresie letnim.

Poprawne działanie wentylacji grawitacyjnej zapewnić ma konstrukcja budynku. W tym systemie nawiew świeżego powietrza następuje przez otwory w dłuższych ścianach budynku, natomiast wywiewanie powietrza z budynku następuje szczelinami bądź kanałami umieszczonymi na kalenicy dachu. Przezroczysta kalenica (świetlik) oprócz szczelin wentylacyjnych stanowi również źródło promieni słonecznych oświetlających budynek.

Wbrew pozorom skuteczność naturalnej wentylacji nie zależy w największej mierze od różnicy temperatur powietrza wewnątrz i na zewnątrz budynku, a od naporu powietrza owiewającego dach budynku – działania tzw. siły ssącej wiatru (defleksja). Ten typ wentylacji jest najkorzystniejszy zarówno z punktu widzenia działania na zwierzęta (brak przeciągów, które negatywnie wpływają na zdrowotność zwierząt), jak i najtańszy w użytkowaniu. W przypadku wentylacji wymuszonej budynek musi być wyposażony w system wentylacji awaryjnej oraz system alarmujący o wadliwości działania wentylacji.
 
Dlatego też system wentylacyjny powinien być zaplanowany już na etapie projektu budowy nowego budynku lub modernizacji starej obory. Sprawna wentylacja jest jednym z ważniejszych elementów zapewnienia zwierzętom szeroko pojętego dobrostanu.