W nowoczesnych oborach kwestia wentylacji jest zazwyczaj dobrze rozwiązana, grawitacyjna wymiana powietrza w połączeniu z wentylacją mechaniczną zapewniają regularną wymianą powietrza. Problem stanowią starsze obiekty, które zazwyczaj są budynkami niskimi, o słabej termoizolacji, gdzie wymiana powietrza nie działa prawidłowo.

Najprostszą formą wentylowania budynków inwentarskich jest przewietrzanie, które odbywa się na skutek porowatości materiałów budowlanych, nieszczelności okien, wrót, drzwiczek prowadzących na wybiegi, a przede wszystkim w wyniku otwierania okien i drzwi.

Jednak przy tej ostatniej formie przewietrzania budynku należy zachować ostrożność, gdyż bydło mimo, że jest odporne na działanie niskich temperatur, wykazuje dużą wrażliwość na przeciągi.

Samo przewietrzanie jest zazwyczaj niewystarczające dla zapewnienia odpowiedniego mikroklimatu i konieczne jest zastosowanie urządzeń wentylacyjnych. Wśród istniejących systemów możliwe są dwa rodzaje wentylacji: grawitacyjna oraz mechaniczna.

Aby wentylacja grawitacyjna spełniała swoje funkcje należy zachować odpowiedni stosunek kanałów wywiewnych do nawiewnych, który powinien wynosić jak 1 : 0,7. Kanał wywiewny musi mieć odpowiednią wysokość, aby zapewnić odpowiedni ciąg powietrza. Koniec kanału wywiewnego powinien znajdować się minimum 50 cm nad kalenicą dachu.

Bardzo istotną kwestią jest również ocieplenie kanałów wywiewnych, by wychodzące z budynku ciepłe powietrze nie ochładzało się zbyt szybko. Przy braku izolacji wychładzające się szybko powietrze skrapla się na ścianach kanałów i opada do pomieszczenia, a schłodzone powietrze staje się cięższe i również opada z powrotem do wnętrza budynku.

W przypadku dobrze zaprojektowanej wentylacji grawitacyjnej w oborze, zazwyczaj jest ona wystarczająca. Jeśli jednak zachodzi taka potrzeba można ja wspomóc mechanicznie montując wentylatory, które z zależności od przeznaczenia mogą wyciągać, wtłaczać lub mieszać powietrze w budynku.

Podobał się artykuł? Podziel się!