Kołyszący chód, niechęć do poruszania się, wydłużony czas spędzany na legowisku. To pierwsze objawy problemów z racicami, których nie należy lekceważyć. Z pozoru błahy problem może przerodzić się w poważne schorzenie prowadzące do spadku produkcyjności, problemów z rozrodem, a nawet potrzeby brakowania zwierzęcia ze stada.

Jednym z najczęściej występujących, schorzeń racic i najgroźniejszym z powodu swojej specyfiki jest Zespół Rusterholza. Schorzenie często nazywane również wrzodem podeszwy. Jest to defekt tworzywa podeszwowego w miejscu przyczepu ścięgna mięśnia zginacza palca do kości racicowej. Najczęściej występuje na zewnętrznej racicy tylnej kończyny. Dzieje się tak ponieważ ok. 70 proc. obciążenia tylnej kończyny przypada na ten palec. Do anatomicznych powodów schorzenia dochodzą przyczyny środowiskowe, takie jak złe warunki bytowania: utrzymywanie zwierząt w systemie bezściełowym, na posadzkach litych bez odpływu gnojowicy. Stałe zabrudzenie racic odchodami prowadzi do zmiękczenia rogu oraz do nasilenia ewentualnych infekcji. Niebezpieczne są również nierówne posadzki, niewłaściwie wykonane lub zamocowane elementy podłóg szczelinowych.

Powodem może być także brak lub źle przeprowadzona korekcja, ponieważ prowadzi to do niewłaściwego przyrastania rogu, co skutkuje wadami w spionowaniu racicy, oraz niewłaściwemu obciążeniu poszczególnych palców.

Podczas korekcji łatwo przegapić drobne zmiany w kolorze i strukturze rogu, znajdujące się najczęściej na styku korony i podeszwy racicy. Żółte zabarwienie tkanki, czarne podłużne plamy oraz miękka struktura rogu to typowe objawy świadczące o tym, że możemy mieć do czynienia z wrzodem podeszwy. Dlatego bardzo ważne jest aby podczas korekcji zwracać uwagę na jakiekolwiek anomalie w strukturze rogu racicy.
Poprawnie przeprowadzona korekcja wraz z usunięciem obumarłej tkanki oraz zastosowanie antybiotyków dają dobre efekty leczenia.

Czas leczenia zależy od zaawansowania choroby, dlatego tak ważne jest aby szybko reagować na pierwsze symptomy schorzenia. Ważna jest współpraca pomiędzy osobami obsługującymi zwierzęta, tak aby zootechnik lub lekarz weterynarii jak najszybciej mógł przystąpić do leczenia. Ważne jest także, aby środowisko w którym przebywają zwierzęta, nie powodowało urazów racicy. Dlatego należy zadbać o to, aby posadzki w oborze były równe, oraz aby na pastwiskach oraz drogach prowadzących do nich nie znajdowały się kamienie, albo inne twarde przedmioty.