Dobrostan to stan, w którym zwierzęta mogą się zaadoptować bez cierpienia do środowiska stworzonego przez człowieka (Carpenter, 1980). W tym stanie są one wolne od głodu i pragnienia, od dyskomfortu, bólu, urazów i chorób; wolne od strachu i stresu oraz zdolne do wyrażania normalnego zachowania.

Występowanie w środowisku zwierzęcia wszystkich cech dobrostanu (good welfare), pozwala utrzymać w normie jego wskaźniki fizjologiczne i wzorce behawioralne, zaś przy obniżonym poziomie (poor welfare) zaznacza się pogorszenie zdolności adaptacyjnych, związane z silną presją środowiska. W efekcie pojawiają się rozmaite patologie: odmienne zachowania tzw. stereotypie, upośledzenie odporności, choroby, uszkodzenia ciała, ograniczenie wzrostu i rozwoju oraz wszelkich naturalnych reakcji.

Do naturalnych zachowań charakterystycznych dla kur należą: dziobanie i grzebanie, wysiadywanie w gnieździe, stroszenie piór, kąpiele piaskowe, a także ruch. Intensyfikacja produkcji drobiarskiej powoduje, że zwierzęta nie zawsze mają możliwość manifestowania tych zachowań. Powoduje to u nich stres i prowadzi do wspomnianych zachowań nienormalnych.

Przykładem może być wydziobywanie piór współtowarzyszom tzw. pterofagia. Za jej przyczynę uważa się między innymi pozbawienie kur grzędy, możliwości wyszukiwania pokarmu czy podawanie pokarmu zbyt szybko zjadanego. Pterofagia powoduje cierpienie u kur okaleczanych (krwawienie, ból, rany, utrata piór), ale jest także manifestem cierpienia zwierząt, u których się ją obserwuje. W eliminacji problemu pomocne może okazać się zapewnienie ptakom grzędy, odpowiednio dużej przestrzeni, prawidłowych warunków środowiskowych tj. temperatura, wilgotność, zmiana systemu żywienia- wydłużenie okresu dziobania.

Często pojawiającym się zaburzeniem behawioralnym jest także kanibalizm. Występuje on u wszystkich gatunków drobiu i jest bezpośrednio łączony ze zbytnim zagęszczeniem ptaków, ale czynników go warunkujących jest wiele więcej (min. nuda, szybko zjadana pasza, nieprawidłowe oświetlenie, czynniki genetyczne). Ptaki dziobią skórę towarzyszy, co powoduje powstawanie krwistych ran, prowadzące do upadku. Kury dziobią najczęściej palce, okolice odbytu i głowę innych kur, co doprowadza do dużych strat w produkcji spowodowanych spadkiem wydajności i upadkami zwierząt.

Te dwa jaskrawe przypadki stereotypii pokazują jak istotną sprawą z punktu widzenia hodowcy i producenta powinno być zapewnienie kurom dobrostanu.

Podobał się artykuł? Podziel się!