W organizmie zwierząt fosfor występuje przede wszystkim we krwi i w kościach. Pierwiastek ten bierze udział w przemianach węglowodanów, białek i procesach energetycznych, wchodzi w skład kwasów nukleinowych i enzymów.

Niedobór w dziennej dawce pokarmowej u drobiu rozpoznamy poprzez: spadek apetytu, problemy z mineralizacją skorupy, upośledzenie wzrostu młodych zwierząt i procesów kostnienia.

Nadmiar w dziennym spożyciu fosforu najczęściej powoduje nieprawidłową budowę skorupy, niedostateczną jej grubość oraz anomalie kości u młodych ptaków.

Precyzyjnym wyznacznikiem poziomu zaopatrzenia organizmu w makroelement jest jego poziom w kościach. Zbyt wysoki udział włókna pokarmowego w dawce pokarmowej, wpływa negatywnie na wchłanianie fosforu, istotny jest również prawidłowy stosunek Ca do P (przy nieprawidłowym obserwujemy gorsze wchłanianie wapnia).

Źródła fosforu w paszy, występują głównie w produktach tj. fosforan jednowapniowy ( w 88-90 proc. przyswajalny), dwuwapniowy (75-77 proc. przyswajalny) i trójwapniowy (72-75 proc. przyswajalny) (Zawadzki, 2008) oraz w mączkach rybnych, drożdżach.

Fosfor jest obecny również w paszach roślinnych tj. pszenica, otręby pszenne, śruta sojowa i rzepakowa, jęczmień. Fosfor w nich, w większości (ok.2/3) jest zawarty w fitynie i w niewielkim stopniu może być wykorzystywany przez kury. Do jego „uwalniania" konieczny jest enzym fitaza. Ponieważ ptactwo ma ograniczone możliwości jego wytworzenia, należy podawać im enzym pochodzenia np. mikrobiologicznego (jako dodatek do pasz).

Zapotrzebowanie: stosunek Ca:P dla niosek wynosi 3.5 proc.:0.3 proc.

W okresie odchowu zalecane poziomy fosforu przyswajalnego wynoszą od 0.40-0.45 proc. do 0,32-0,35 proc., dla kur stad towarowych 0.33-0.40 proc. (Jamroz, 2006).

Podobał się artykuł? Podziel się!