Te sprowadzone do Europy z Ameryki Północnej ptaki utrzymują bardzo długo wysokie tempo wzrostu, przy czym stosunek procentowy masy ich tuszy do masy żywca wynosi 80-85 proc. (wydajność rzeźna), a udział mięsa w tuszce sięga 62 proc., gdzie ponad połowę stanowią mięśnie piersiowe. Niekwestionowane zalety sprawiają, że ptak ten znalazł uznanie wśród rodzimych producentów mięsa drobiowego, a także konsumentów. Produkcja brojlera indyczego oparta jest zatem na efektywnym wykorzystaniu paszy i przetworzeniu jej białka na białko organizmu, dobowych przyrostach przekraczających 160 g (Jankowski 2006) szybkim odchowie trwającym 84-168 dni, a jej kolejną zaletą jest uzyskanie produktu atrakcyjnego cenowo oraz dietetycznego, lekkostrawnego, łatwego w podziale i przyrządzeniu, znajdującego szerokie zastosowanie na rynku spożywczym (garmażerka, wędliny, mięso).

Specyficzny skład ciała indyków (więcej białka i znacznie mniej tłuszczu niż inne ptaki hodowlane) i zmienność w tym względzie uzależniona od płci wymaga innego żywienia dla samic i samców. Indyki wymagają ponadto pasz łatwo strawnych i bardzo starannego bilansowania dawek; istotne jest ograniczenie pasz bogatych we włókno, unikać należy także grochu, bobiku, wyki, olejów i śrut rzepakowych - wpływających na rozwój choroby zwanej lateryzmem (samorzutne pękanie tętnic).

Wsparcie hodowców
Najnowsze trendy hodowli indyków, poprawa wskaźników ekonomicznych i wskaźników dobrostanu, wsparcie polskich hodowli to tylko niektóre cele trwającej do 2016 roku Akademii Indyka (program skierowany jest do zaproszonych osób, które, na co dzień prowadzą profesjonalną hodowlę bądź chów indyka).

Podobał się artykuł? Podziel się!