Z raportu opracowanego przez EFSA na wniosek Komisji Europejskiej, w okresie od 1 sierpnia 2011 do 16 kwietnia 2012 stwierdzono przypadki wirusa Schmallenberg w 3444 stadach na terenie ośmiu krajów członkowskich: Belgii, Francji, Niemiec, Włoch, Luksemburga, Holandii, Hiszpanii oraz Wielkiej Brytanii.

Szczyt liczby zachorowań zwierząt wystąpił pomiędzy 27 lutego a 4 kwietnia br., a od tamtej pory nastapił spadek, szczególnie w przypadku owiec. U bydła nie stwierdzono wyraźnego spadku liczby zahorowań. Jak sugeruje EFSA mniej stwierdzonych przypadków wirusa u owiec może wynikać z kończącego się okresu wykotów.

Według Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, aby w pełni scharakteryzować charakter ognisk choroby, potrzebne są jednolite dane z państw dotkniętych wirusem, zawierające m.in. informacje o liczbie stad przebadanych, liczbie noworodków oraz płodów  z objawami klinicznymi tzw. zespołu AHS, czy liczbie zwierząt w stadzie przetestowanych metodami laboratoryjnymi.

Nowego wirusa roboczo nazwano wirusem Schmallenberg (SBV), od nazwy niemieckiej miejscowości, w której po raz pierwszy go zidentyfikowano latem 2011 roku.  Na postawie dostępnych informacji o genomie wirusa, sugeruje się że należy on do serogrupy Simbu, rodziny Bunyaviridae, rodzaju Orthobunyavirus. Wirus wywołuje niespecyficzne objawy kliniczne u domowych i dzikich przeżuwaczy. Zarażone wirusem zwierzęta rodzą zdeformowane lub martwe płody.