Żeby skutecznie zapobiegać występowaniu gryzoni, trzeba mieć podstawową choćby wiedzę dotyczącą ich preferencji środowiskowych czy żywieniowych. Niezbędne jest więc poznanie najczęściej spotykanych gatunków.

W Polsce występuje sześć gatunków gryzoni, które stwarzają największe zagrożenie i najczęściej wkraczają na teren ferm. Są to: szczur śniady (Rattus rattus), szczur wędrowny (Rattus norvegicus), mysz domowa (Mus musculus), mysz polna (Apodemus agrarius), mysz zaroślowa (Apodemus sylvaticus) i nornica ruda (Clethrionomys glareolus).

Szczur śniady (Rattus rattus) nie bez przyczyny został wymieniony na pierwszym miejscu. To on przez wiele lat uważany był za bezpośrednią przyczynę rozprzestrzeniania się dżumy pustoszącej całą Europę. Obecnie jest on gatunkiem zapomnianym, rzadko spotykanym, trwają nawet dyskusje dotyczące umieszczenia tego gatunku na liście zwierząt zagrożonych. Jest on wypierany z zajmowanych siedlisk przez swego kuzyna - szczura wędrownego. Szczur śniady charakteryzuje się smukłą budową ciała, długim ogonem, dość dużymi uszami i mocno zaostrzonym pyskiem. Długość jego ciała mieści się w granicach 13-24 cm, a sam ogon osiąga podobne wymiary. Grzbiet zwierzęcia jest ciemnopopielaty bądź też szarobrązowy, spód ciała jaśniejszy. W Polsce występuje głównie w zachodniej części kraju, głównie wzdłuż Odry. W budynkach inwentarskich zajmuje wyższe kondygnacje, takie jak stropy, a nawet wnętrza ścian. Nie przepada za towarzystwem ludzi, dlatego często jedynym śladem jego występowania są pozostawiane przez niego szkody. Częściej od samych budynków zajmowanych przez zwierzęta wybiera magazyny i spichlerze, które zapewniają mu większy spokój. Wykazuje całodobową aktywność, charakteryzuje się ogromną płodnością, ale także bardzo wysoką inteligencją, porównywalną nawet do inteligencji psa.

Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) jest najbardziej pospolitym gryzoniem, wykazującym ogromną synantropijność. Za środowisko występowania upodobał sobie aglomeracje miejskie oraz wszelkie miejsca związane z działalnością człowieka. Ma dość krępą budowę, krótkie uszy i tępo zakończony pysk, wymiarami większy od szczura śniadego;

- osiąga długość 19- 30 cm, z ogonem o długości 13-24 cm. Jego brudnożółtawoszare umaszczenie grzbietu z jaśniejszym spodem przybiera różne odcienie. Od tego gatunku pochodzą domowe szczurze pupile, jak również szczury laboratoryjne. Szczur wędrowny charakteryzuje się ogromną terytorialnością;