Światowy handel alpakami jest coraz większy, gdyż rośnie popularność ich chowu jako zwierząt towarzyskich, a także ich wykorzystywanie w biznesie. Handel zwierzętami opiera się głównie na ich sprzedaży do reprodukcji w celu poprawy jakości okrywy włosowej. Mimo coraz większego popytu na całym świecie nadal najwięcej tych zwierząt pochodzi z Ameryki Południowej. Ich eksport z tego kontynentu jest ograniczony przepisami, limitowany i dość drogi.

Hodowla tych zwierząt nie wpływa negatywnie na ekosystem, ponieważ alpaki mają wypoduszkowane stopy, które nie wgniatają gruntu, a wydajny system trawienny pozwala osiągnąć im większą skuteczność żywienia. Hodowla alpak stanowi wspaniałą alternatywę dzięki wymienionym zaletom i niezwykle cienkiej wełnie o zdolności zatrzymywania ciepła oraz wyjątkowej miękkości, którą docenili projektanci mody na całym świecie.

Rasy

Wśród populacji alpak wyodrębniono dwie rasy: suri i huacaya, znacznie różniące się od siebie wyglądem i rodzajem okrywy włosowej. Masa ciała dorosłych zwierząt waha się u samic od 48 do 66 kg, a u samców – od 50 do 70 kg. Statystyki podające populację alpak nie dzielą ich jednak na rasy. Na świecie żyje ich 3 826 900, w 92 proc. przeważa rasa huacaya.

Łatwo odróżnić alpakę suri od huacaya. Suri jest delikatniejsza, a jej populacja drastycznie spadła przez okres konkwisty hiszpańskiej. Postrzegana jest jako ginący gatunek, o niezwykłym włóknie. Alpaki suri mają charakterystyczną okrywę włosową, która tworzy jakby welon, okrywając całe ciało łącznie z kończynami. Włókna stanowiące okrywę tworzą skupiska spiralnie skręcone w długie kosmyki. Rosną one prostopadle po obu stronach ciała, zostawiając odkrytą linię grzbietową. Runo przypomina okrywę owiec rasy lincoln.

Huacaya charakteryzuje się natomiast dobrze rozwiniętym korpusem ciała, małą głową i silną szyją. Wysokość w kłębie dochodzi do 80 cm, a gęsta gąbczasta okrywa włosowa pokrywa całe ciało łącznie z kończynami, przypominając z wyglądu owce rasy merynos.