Jak informuje dr Małgorzata Natonek-Wiśniewska z Instytutu Zootechniki podstawą obu metod jest identyfikacja fragmentu mitochondrialnego DNA, mając na uwadze jego właściwości polegające na dużej trwałości i odporności na działanie czynników zewnętrznych.

Wybrane do badań sekwencje charakteryzują się dużym zróżnicowaniem wśród kręgowców co zapewnia identyfikację fragmentu DNA specyficznego gatunkowo.

Wybrany fragment DNA zostaje powielony w reakcji PCR (Łańcuchowa Reakcja Polimerazowa) w obecności specyficznych starterów, a na koniec uzyskany obraz elektroforetyczny wskazuje na obecność bądź brak specyficznego produktu dla określonego gatunku zwierząt.

O specyficzności mierzonych sygnałów świadczy fkt powielania mtDNA jedynie starterami charakterystycznymi dla danego gatunku. Natomiast dla mtDNA innych gatunków nie ma produktu reakcji.

Pierwsza z metod istniejąca od 2001 r., oparta na analizie produktów PCR o długości powyżej  200 pz, po  zwalidowaniu w IŻ-PIB była przedmiotem badań porównawczych mających na celu przeprowadzenie jej oceny.

W wyniku tych badań określono najmniejszą ilość komponentu zwierzęcego możliwą do oznaczenia: 0,05 proc. MBM dla komponentu bydlęcego oraz 0,1 proc. dla komponentu kurzego i świńskiego.

Druga z metod, opracowana w 2011 r. wykorzystuje analizę krótkich fragmentów DNA, tj. poniżej 100 pz. DNA jako trwała cząsteczka może przetrwać obróbkę hipertermiczno-baryczną, jednak w trakcie wytwarzania środków żywienia zwierząt ulega fragmentacji do wielkości ok. 100 pz., dlatego tez najlepsze efekty analizy uzyskuje się  wykorzystując fragmenty Dna nieco od nich krótsze.

Skuteczność opisanej metody była sprawdzona zarówno podczas walidacji jak również testów międzynarodowych orgaznizowanych przez Veterinary Laboratories Agency w Wielkiej Brytanii,  w których Instytut Zootechniki bierze udział od 2011 r.

Z wyników walidacji oraz testów międzynarodowych wynika, że metodę cechuje wysoka czułość, pozwalająca na wykrycie mikroskopijnych ilości DNA.

Jest ona skuteczna dla szerokiego spektrum produktów odzwierzęcych – umożliwiają analizę  gatunkową próbek surowych jak również  mączki mięsno-kostnej, plazmy, karmy dla zwierząt domowych.

Otrzymane  wyniki są specyficzne gatunkowo zarówno dla komponentów w ilości 0,08 proc. jak również dla 100 proc. próbek zwierzęcych.

Przedstawiane metody mogłyby być przydatne przy rutynowym różnicowaniu białka zwierzęcego zawartego w paszach np. w momencie, gdy w życie weszłoby pozwolenie na krzyżowe skarmianie pasz z dodatkiem mączek mięsno-kostnych dla drobiu i świń.

Podobał się artykuł? Podziel się!