Wśród wielu czynników decydujących o opłacalności chowu królików rzeźnych wymienia się najczęściej: rasę, intensywność rozrodu, czas tuczu, sposób żywienia, końcową masę ciała, a także ceny pasz i żywca. Poprawę produkcyjności stada można natomiast uzyskać poprzez wybór ras do krzyżowania towarowego, lepsze wskaźniki rozrodu i skrócenie okresu tuczu.

Różne rachunki

Wiele ośrodków naukowych zajmowało się opłacalnością chowu królików rzeźnych, ale były to zwykle rachunki uproszczone, nie obejmujące wszystkich kosztów. Pierwsze takie rachunki wykonano w Instytucie Zootechniki w Balicach w latach 1995-1996 i wykazano w nich, że chów królików żywionych paszami gospodarskimi był bardziej pracochłonny i powodował wydłużenie o miesiąc okresu tuczu do określonej masy ciała w porównaniu z królikami żywionymi paszami pełnodawkowymi. Ale tucz na paszach gospodarskich znacznie obniżał koszty produkcji żywca.

Inne wyliczenia wskazywały na to, że opłacalność chowu królików w stadzie podstawowym 100 samic rozpoczyna się w drugim roku od założenia fermy, przy cenie skupu królików co najmniej 4 zł za kg masy ciała i przy żywieniu zwierząt granulowaną mieszanką pełnodawkową kosztującą około 80 gr za kg.

Rachunki opłacalności chowu królików, prowadzone na fermie 200 samic stada podstawowego w Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Zootechniki w Chorzelowie wykazały, że miesięczny przychód z fermy będzie wynosił 2000 zł, jeżeli sprzeda się od samicy średnio 35 królików rzeźnych, przy cenie paszy nie wyższej niż 1 zł za kg i cenie skupu żywca 5 zł za kg masy ciała. W rachunku tym nie wzięto jednak pod uwagę niezbędnych kosztów ponoszonych na obsługę weterynaryjną, kosztów energii i robocizny.

W jeszcze innej analizie ekonomicznej, wykonanej w roku 2003, wykazano, że chów królików rzeźnych będzie opłacalny, jeżeli cena granulowanej paszy pełnodawkowej będzie niższa niż 1 zł za kg, cena skupu królików wyższa niż 3,5 zł za kg masy ciała, a od samicy będzie się odchowywać 6 królików z miotu i 30 w ciągu roku. Ale także i w tym rachunku nie uwzględniono pracy rolnika przyjmując, że wypracowane korzyści finansowe ze sprzedaży królików stanowią zysk i zapłatę za pracę.

Koszty i zyski

W Instytucie Zootechniki zajmowano się także analizą kosztów chowu królików rzeźnych i możliwych do osiągnięcia dochodów, zależnie od rasy królików i wskaźników produkcyjnych. Porównywano cztery rasy typowo mięsne: nowozelandzką białą, termondzką białą, alaskę i szynszyla dużego, a także mieszańce tych ras. Czyste rasy i mieszańce podzielono na dziesięć grup doświadczalnych, które porównywano pod względem użytkowości tucznej w okresie od odsadzenia w 35. dniu życia do uboju przy masie ciała: 2 kg, 2,5 kg i 3 kg.Uproszczoną kalkulację nakładów i dochodów uzyskanych z produkcji żywca przeprowadzono na podstawie następujących wskaźników: zużycie paszy na kg przyrostu masy ciała, długość okresu tuczu, standaryzowana masa ciała królików przy uboju. Aby rachunek ekonomiczny był przejrzysty, a różne warianty tuczu królików (różne rasy i inna końcowa masa tuczu) były porównywalne, pominięto całość kosztów stałych.

Na podstawie uzyskanych wyników można zalecić jako najlepsze do chowu królików rzeźnych mieszańce pochodzące z krzyżowania samic białych nowozelandzkich z samcami alaska i szynszyl duży, a wśród ras czystych: termondzkie białe i nowozelandzkie białe.

Średni koszt paszy zużytej do odchowu królików wyniósł: przy końcowej masie ciała 2 kg - 4,8 zł, 2,5 kg - 7,17 zł, 3 kg - 9,19 zł. Przychód ze sprzedaży wyniósł natomiast: przy sprzedaży królików ważących 2 kg - 6,96 zł, 2,5 kg - 9,12 zł, 3 kg - 11,63 zł. Uproszczona analiza kosztów i przychodów z produkcji żywca króliczego wykazała więc, że zdecydowanie najkorzystniejszy efekt finansowy może zapewnić sprzedaż zwierząt o masie ciała 3 kg. Wraz ze wzrostem masy ubojowej rosną proporcje między przychodem ze sprzedaży żywca a kosztami związanymi z utrzymaniem zwierząt, głównie z ich żywieniem.

Porównanie ras

W innych badaniach wykonanych w Instytucie Zootechnki porównywano wyniki tuczu królików pochodzących z krzyżowania samic nowozelandzkich białych z samcami ras dużych: belgijski olbrzym, olbrzym srokacz i francuski baran. Tucz doświadczalny był prowadzony od odsadzenia młodych królików od matek w wieku 35 dni do uzyskania przez nie wieku 90, 105 i 120 dni. Wyniki tuczu oceniano na podstawie trzech parametrów: końcowej masy ciała, zużycia paszy na kg przyrostu masy ciała w całym okresie tuczu, upadków w całym okresie tuczu.

Najlepsze wyniki uzyskano w tuczu mieszańców pochodzących od samic nowozelandzkich białych i samców belgijskich olbrzymów oraz od samic nowozelandzkich białych i samców olbrzymów srokaczy. Najgorsze wyniki w tym doświadczeniu uzyskano od mieszańców pochodzących od samic nowozelandzkich białych i samców francuskich baranów. Doświadczenie to pozwoliło na uszeregowanie ras i mieszańców od najlepszych do najgorszych. Nie może ono być wykorzystane do oceny dochodów z fermy, gdyż nie uwzględniono w nim wielu elementów kosztów produkcji.

Chów królików rzeźnych będzie opłacalny wtedy, gdy zwierzęta odpowiednich ras będą karmione specjalistycznymi paszami pełnodawkowymi, a chów będzie prowadzony z zachowaniem wymaganych wskaźników produkcyjnych.

Źródło: "Farmer" 12/2005

Podobał się artykuł? Podziel się!