Prace hodowlane nad królikiem białym popielniańskim rozpoczął w roku 1950 prof. Zbigniew Kamiński. Początkowo były one prowadzone w Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Zootechniki w Chorzelowie, a od roku 1955 – w Zakładzie Doświadczalnym PAN w Popielnie. Od nazwy tej drugiej miejscowości na Mazurach wywodzi się nazwa rasy.

Do wyhodowania rasy użyto królików białych polskich średnich (stara polska rasa, obecnie już nieistniejąca), które jednorazowo skrzyżowano z rasą belgijskich olbrzymów szarych. W pierwszym pokoleniu uzyskano szare mieszańce, które kryto ze sobą. W drugim pokoleniu uzyskano króliki szare, ale także białe albinotyczne, które stanowiły zaczątek rasy. W następnych pokoleniach poprawiano ich cechy użytkowe: płodność, plenność, masę ciała, przyrosty dzienne, wykorzystanie paszy, okrywę włosową.

W roku 1965 ferma królików została przeniesiona z Popielna do Instytutu Genetyki i Hodowli Zwierząt PAN w Jastrzębcu pod Warszawą. Pracę nad nią kontynuował dr Włodzimierz Karłowicz, utrwalając cechy fenotypowe i wszystkie ważniejsze cechy produkcyjne. W roku 1989 Ministerstwo Rolnictwa uznało króliki białe popielniańskie za rasę i zatwierdziło wzorzec oceny pokroju.

Dorosłe króliki białe popielniańskie ważą 4,5-5 kg, a masa ciała w poszczególnych miesiącach życia wynosi: 3 miesiące – 2,5 kg, 4 – 3,2 kg, 5 – 3,8 kg, 6 – 4 kg, 7 – 4,2 kg, 8 – 4,5 kg. Budowa ciała jest harmonijna, linia grzbietu prosta, tułów o długości 64 cm jest dobrze umięśniony, zad lekko ścięty, głowa mocno osadzona, nogi średnio długie, ogon krótki, przylegający do tułowia. U samic dopuszczalne jest małe symetrycznie uformowane podgardle. Typ rasowy: tułów średnio długi, głowa lekko wydłużona, uszy średnio owłosione, stojące, ostro zakończone, długości 12-13 cm. Włosy pokrywowe są śnieżnobiałe na całym ciele, głowie i uszach. Okrywa włosowa jest bardzo gęsta i sprężysta. Włosy pokrywowe o długości 25-30 cm kryją podszycie. Specyficznymi cechami rasowymi są śnieżnobiałe włosy podszyciowe, czerwone oczy, cieliste pazurki.