Kiedyś szynszyle występowały w Chile, Peru i Boliwii. Niestety, przez rabunkową gospodarkę łowiecką liczebność ich populacji została bardzo mocno ograniczona.

Obecnie szynszyle występują w Chile. W 1993 r. powstał tam, w okolicy miasta Illapel, rezerwat Reserva Nacional Las Chinchillas w celu ochrony gatunku.

Warunki panujące w wysokich partiach gór (duże wahania temperatur między dniem a nocą, minimalna ilość opadów, uboga roślinność) ukształtowały szynszyle - ich tryb życia i dietę.

Zwierzęta prowadzą nocny tryb życia.

Nocą temperatury są bliskie 0 st. C, dlatego szynszyle wykształciły gęste futro, które pielęgnują zażywając kąpieli piaskowych. Z kolei duże czarne oczy i charakterystyczne duże uszy, podkreślające wyostrzone zmysły i, pomagają szynszylom przemieszczać się w nocy.

Gryzonie te żyją w norkach, z systemem korytarzy. Odżywiają się roślinami porastającymi zbocza gór; głównym ich przysmakiem jest puya.

Wody w naturalnym środowisku szynszyli jest niewiele, dlatego też zwierzęta te wykorzystują wodę zawartą w roślinach i zbierającą się na roślinach w nocy - rosę.

Szynszyle w naturalnym środowisku niełatwo spotkać. Jednak w hodowli są gatunkiem powszechnym. Można je trzymać w warunkach domowych jako domowego pupila, tzw. pet animal, bądź jako zwierzę futerkowe.

Aby trzymać szynszyle na fermie z przeznaczeniem dla przemysłu futrzarskiego, należy spełnić kilka warunków.

Szynszyle jako hodowlane zwierzęta futerkowe

Przede wszystkim hodowla szynszyli nie może się odbywać pod gołym niebem.

Ferma powinna mieścić się w pomieszczeniu bądź hali, gdzie będą panować stałe warunki. Najlepsza temperatura to 20-21 st. C. Taka temperatura jest na tyle niska, aby okrywa włosowa prawidłowo się wykształciła, a jednocześnie na tyle wysoka, żeby samice mogły spokojnie odchować młode, bez masowych upadków wywołanych chorobami. Niektórzy hodowcy zalecają temperaturę 18-19 st.

C, szczególnie dla zwierząt przeznaczonych do uboju.

Optymalna wilgotność na fermie to 55-65 proc. Przy wyższej wilgotności delikatne futro, szybko traci sprężystość i łatwo się filcuje. Zbyt niska wilgotność może wpływać negatywnie na samopoczucie zwierząt.

Oświetlenie fermy powinno być na poziomie 25 luksów. Najlepsze jest oczywiście światło dzienne. Promienie słoneczne nie mogą jednak padać bezpośrednio na klatkę. Zbyt jasne oświetlenie powoduje brunatny odcień okrywy włosowej.