Wata na płetwach
Najbardziej znaną chorobą grzybiczą ryb jest pleśniawka. Schorzenie to przytrafia się zarówno naszym rodzimym gatunkom, które przetrzymujemy w stawach czy oczkach wodnych, jak i tym bardziej egzotycznym, pochodzącym z różnych zakątków globu, a cieszących oko w naszych domowych akwariach. Rozpoznanie pleśniawki jest bardzo proste, gdyż już na pierwszy rzut oka możemy stwierdzić, że mamy do czynienia z tą chorobą. Naloty pleśni przypominają kłaczki waty, przylegające w różnych miejscach do ciała ryby. Najczęściej są to okolice głowy i płetw. Barwa kłaczków jest różna: od białej po szarą. Chorobę tę wywołują najczęściej grzyby z rodzaju Saprolegnia i Achlya. Zarodniki tych grzybów są zawsze obecne w wodzie, atakują jednak tylko ryby, które wcześniej uległy innym urazom, np. po skaleczeniu sprzętem rybackim lub po ataku pasożyta. Ich źródłem w stawie są grzybnie porastające substancje organiczne, np. niezjedzoną paszę lub martwe ryby. Rozwojowi grzybni sprzyja niska temperatura, stąd z pleśniawką mamy najczęściej do czynienia w zimochowach w okresie wczesnej wiosny lub w magazynach podczas późnej jesieni.

Należy zdać sobie sprawę, że grzybnia nie występuje tylko na zewnątrz ale rozrasta się także i wewnątrz organizmu ryb. Dlatego może się zdarzyć, że pojawi się na ciele ryby w miejscach, które wcześniej nie zostały uszkodzone. W przebiegu pleśniawki bardzo często dochodzi do wtórnych infekcji bakteryjnych oraz rozległych stanów zapalnych i martwiczych.

Pędzlowanie kłaczków
W wielu przypadkach pleśniawka jest chorobą uleczalną. Wiele zależy od skali infekcji wewnątrz organizmu ryby. Ze szczególnie oporną postacią choroby mamy do czynienia, gdy grzybnia rozrasta się na skrzelach lub atakuje głębiej położone tkanki ciała. W celu poddania ryby leczeniu należałoby ją na ten okres przenieść poza staw. Po wyłowieniu ryby i ułożeniu jej na wilgotnym podłożu, należy delikatnie usunąć z niej kłaczki pleśni. W tym celu najlepiej posłużyć się watą namoczoną w środku dezynfekującym. Szczególnie zalecane jest pędzlowanie zaatakowanych miejsc nadmanganianem potasu (1 g na 1 l wody), jodyną (1 ml na 10 ml wody) lub dwuchromianem potasu w dawce 1 g na 100 ml wody. Zabieg usuwania kłaczków należy przeprowadzić ostrożnie, aby w jak najmniejszym stopniu naruszyć ochronną warstwę śluzu oraz nie dopuścić do zetknięcia się środka leczniczego ze skrzelami i oczyma. Następnie w zależności od używanego środka należy zastosować krótko lub długoterminową kąpiel leczniczą.