Masowe występowanie chwastów na użytkach zielonych świadczy o niekorzystnych zmianach zachodzących w siedlisku i niewłaściwej gospodarce przejawiającej się złą regulacją stosunków wodno-powietrznych, nieodpowiednim nawożeniem (lub jego brakiem) i nieumiejętnym użytkowaniem. Dlatego zwalczanie chwastów powinno polegać przede wszystkim na zabiegach pozwalających usunąć źródła zachwaszczenia. Podstawą jest uregulowanie stosunków wodnych oraz czyszczenie i wykaszanie rowów, a także utrzymanie pożądanej sprawności gleby (wałowanie gleb organicznych, odpowiednie pH i zasobność w składniki pokarmowe). Decydujące znaczenie ma prawidłowe użytkowanie (przemienne kośno-pastwiskowe) pozwalające na równomierny rozwój gatunków roślin wysokich i niskich. Wypas bydła na terenach nadmiernie wilgotnych powoduje ugniecenie darni, w wyniku czego gleba traci dobrą strukturę i przewiewność. Sprzyja to rozwojowi chwastów, które lepiej znoszą brak tlenu w glebie. Dotyczy to zwłaszcza takich gatunków, jak sity, turzyce i skrzypy.

Bezwartościowy Śmiałek

Śmiałek darniowy jest jednym z najbardziej uciążliwych chwastów na ekstensywnych użytkach zielonych. Masowo zarasta łąki i pastwiska na glebach umiarkowanie żyznych, o nieuregulowanych stosunkach wodnych, wykazujących duże wahania wilgotności w ciągu roku. Tworzy duże, zwarte kępy, wystające wysoko nad powierzchnię. Śmiałek darniowy to trawa bezwartościowa. Na pastwiskach jest przez zwierzęta omijany, gdyż ma liście ostro żeberkowane na górnej stronie. Jego rozwojowi na łąkach sprzyja opóźnianie zbioru pierwszego pokosu, a na pastwiskach – późne rozpoczęcie wypasu i niewykaszanie niedojadów.

Rozprzestrzenianiu się śmiałka darniowego zapobiega uregulowanie stosunków wilgotnościowych, użytkowanie łąk przez 3-krotne w sezonie niskie koszenie, przy wczesnym zbiorze pierwszego odrostu – przed zawiązaniem nasion. Na pastwiskach trzeba stosować wypas kwaterowy (a nawet dawkowany) i starannie wykaszać niedojady. Nie wolno zaniechać wałowania zarówno łąk, jak i pastwisk. Zabieg należy wykonać wałem ciężkim po niskim skoszeniu użytku, pamiętając, aby w chwili jego przeprowadzania gleba nie była zbyt wilgotna.