Surowe warunki górskie w połączeniu z niedomaganiami pielęgnacyjnymi prowadzą do systematycznej degeneracji runi objawiającej się między innymi masowym występowaniem śmiałka darniowego. Gatunek ten jest wysoce agresywny w stosunku do innych traw. W sprzyjających warunkach potrafi zdominować środowisko, wypierając trawy szlachetne, zioła i rośliny motylkowe. Jednocześnie jest rośliną o miernej wartości paszowej, zjadaną niechętnie, a w zasadzie pomijaną przez owce i bydło. 
Pracownicy Katedry Łąkarstwa Akademii Rolniczej w Krakowie zanalizowali tempo, w jakim śmiałek darniowy potrafi zniszczyć zaplecze paszowe gospodarstwa hodowlanego. Swoje obserwacje prowadzili w typowych warunkach górskich, na terenie Beskidu Sądeckiego, 650 m nad poziomem morza.
Porównywano użytek ugorowany z trzema innymi różnie użytkowanymi: kośnym – corocznie zbierano 2 pokosy w fazie pełni kłoszenia, pastwiskowym – stosując 4-krotny wypas owcami, przy wysokości runi 10–15 cm, kośno-pastwiskowym – gdzie pierwszy odrost koszono, a dwa pozostałe wypasano owcami. Już po 4 latach okazało się, że na ugorze udział śmiałka darniowego wzrósł do 83 proc. Z innych gatunków traw pozostały jedynie perz, wiechlina zwyczajna i kostrzewa czerwona. Całkowicie z runi wyparta została koniczyna biała. Z ziół pozostała pokrzywa i jaskier ostry. Zebrany plon wynosił jedynie 2,6 t/ha.
Zaobserwowane ubóstwo gatunkowe w połączeniu z mizernym plonem to katastrofa z rolniczego punktu widzenia. Tak zdegradowany użytek kwalifikuje się wyłącznie do ponownego zagospodarowania z pełnym obsiewem.

Owce na hali

Autor: W. Konieczny

Opis: Górskie hale są trwałe tylko w warunkach ciągłego zgryzania i udeptywania przez owce

Śmiałek darniowy

Unia interweniuje
Zarówno znaczenie, jak i skala tego zjawiska są tak duże (Polska nie jest tu wyjatkiem), że zaniepokojone władze Unii Europejskiej zdecydowały o utworzeniu tak zwanych  przyrodniczych pakietów rolnośrodowiskowych. Obowiązują one we wszystkich krajach Unii Europejskiej i stanowią element wspólnej polityki rolnej. Jak określają to urzędnicy z Brukseli „celem pakietów jest podtrzymanie użytkowania łąk i pastwisk. Kontynuacja użytkowania kośnego, a szczególnie wypasów na halach reglowych, jak i murawach występujących powyżej granicy lasu, ma kluczowe znaczenie dla zachowania typowych fitocenoz, wymagających podgryzania i wydeptywania. Zrównoważone użytkowanie łąkarsko-pastwiskowe wpływa korzystnie nie tylko na siedlisko, strukturę runi, ochronę gleby przed erozją, ale także na zachowanie otwartych, malowniczych krajobrazów”.