Obowiązujące prawo dotyczące zwierząt gospodarskich jest bardzo restrykcyjne i już zdecydowanie hamuje rozwój hodowli zwierząt na terenach rolniczych. Dalsze zaostrzanie tego prawa (poprzez zatwierdzenie projektu Rozporządzenia ), doprowadzi do zaniku hodowli zwierząt i tereny rolnicze o niższych klasach gleb, dotąd wykorzystywane pod tereny hodowli zwierząt futerkowych, staną się jedynie terenami rekreacyjnymi. Wieś musi spełniać swoje funkcje w zakresie produkcji zwierzęcej, przedstawianie tego działu rolnictwa w sposób fragmentaryczny, a często fałszywy jest bardzo szkodliwe gospodarczo i korzystają na tym nasi konkurenci- czyli inne kraje, przejmując hodowle gatunków, których chów na terenie naszego kraju staje się zabroniony.

Istnieją dwa odrębne gatunki: norka fermowa, która jest hodowana na fermach - jest to zwierzę gopodarskie oraz norka amerykańska - gatunek żyjący dziko, w watunkach naturalnych.

To nie hodowcy odpowiadają za powstanie dzikiej populacji norek amerykańskich w Europie, gdyż w latach 50-tych na terenie byłego ZSRR, prowadzono na szeroka skalę ich introdukcję. Szacunkowo przyjmuje się że celowo wprowadzono do środowiska naturalnego ponad 20 000 tych zwierząt . Dopiero w połowie lat 70-tych ubiegłego wieku dotarły one na teren Polski. Późniejszym działaniem było masowo wypuszczanie norki z ferm na zachodzie Europy przez „brygady obrońców zwierząt (agroterrorystów)", w wyniku czego pojedyncze osobniki, które nie zostały schwytane i przeżyły, mogły teoretycznie zasiedlić środowisko naturalne. Nie ma na to jednak naukowych dowodów.

Oceniając fenotyp zwierząt fermowych i ich zachowanie oraz relacje z człowiekiem można stwierdzić, że uległy i wciąż ulegają procesom udomowienia (domestyfikacji). Norki fermowe, fenotypowo całkowicie zmieniły swój wygląd i behawioryzm - stały się łagodne. Ze względu na cenne i piękne futro, dzięki pracom hodowlanym stworzono ponad 200 barwnych odmian norki fermowej, całkowicie różnej od dzikiej norki amerykańskiej. Norki fermowe są większe. Osobniki dzikie i udomowione przejawiają także inne różnice w cechach: takich jako długość i barwa okrywy włosowej, wielkość organów wewnętrznych, behawioryzm, budowa czaszki. Ponad to norki fermowe utraciły zdolność radzenia sobie
w warunkach naturalnych. Badania naukowe (analiza SNP) wskazują wyraźnie na odrębność gatunkową norki fermowej i dziko żyjącej norki amerykańskiej.