IMUZ w badaniu dowiódł, że stosowanie od czterech do sześciu warstw folii pozwala uzyskać pewniejszą barierę dla tlenu. Obniża to straty w suchej masie kiszonki powodowane przez drożdże i pleśnie, oraz istotną poprawę jakości i wartości odżywczej a także jednolitą kiszonkę przy podawaniu. Badania przeprowadzone przez IMUZ wykazały zmniejszenie strat suchej masy przy zwiększaniu warstw owijającej folii. Zastosowanie czterech warstw wykazuje trzykrotnie mniejszą utratę suchej masy w porównaniu do dwóch warstw, a więc zachowane zostaje więcej paszy kiszonej. Zastosowanie sześciu warstw folii na beli powoduje aż dziesięciokrotne zmniejszenie spadku suchej masy. Zwiększenie liczby warstw miało również istotny wpływ na zwiększenie stężenia białka.
Przebieg badań:

IMUZ przeprowadził badania w 2007 r. Wykonano czterdzieści dużych beli eksperymentalnych (ok. 400 kg/belę), a do każdego zabiegu eksperymentalnego przeznaczono pięć beli. Po przewiezieniu na miejsce składowania bele owinięto folią za pomocą owijarki różnymi ilościami warstw folii: 2, 4, 6 i 8. Bele owinięto folią o szerokości 500 mm, zważono i przechowywano w jednej warstwie. Kiszonki wykonano z trwałej runi łąkowej (pierwszego pokosu) złożonej w 87 % z traw (Poa pratensis, Alopecurus pratensis, Dactylis glomerata, Arrhenaterum etatius, Festuca pratensis, Elymus repens) i 13 % innych gatunków: roślin motylkowych (Trifolium repens: 2-4 %), chwastów i ziół (Taraxacum officinale, Achillea millefolium, Ranunculus repens, Rumex acetosa, Capsella bursa-pastoris). Pokosu dokonano po pełnym wykłoszeniu Dactylis glomerata.
Trawy do kiszenia skoszono w maju 2007 r. za pomocą kosiarki ze wstępną obróbka paszy, podsuszoszono przez 24 godziny w celu uzyskania 400-450 g podsuszonej masy na kg-1. Następnego dnia trawy przetrząśnięto i zbelowano przy użyciu prasy belującej. Przed owinięciem z wszystkich beli pobrano próbki do analizy chemicznej.