Wówczas to próbowano ustalić, jaki powinien być jego poziom w dawce, który odpowiadałby potrzebom pokarmowym określonego gatunku zwierząt i ich grupom technologicznym. Starano się też określić, jaki wpływ mają różne źródła włókna na strawność dawek pokarmowych i jaka powstaje wtedy współzależność między różnymi składnikami paszy.

Można ogólnie powiedzieć, że poziom włókna surowego w mieszankach dla świń nie powinien być mniejszy niż 2,5–3 proc. i przekraczać 7–8 proc. Włókno potrzebne jest przede wszystko po to, aby pobudzać motorykę przewodu pokarmowego, ale w takim stopniu, by nie ograniczać wchłaniania składników odżywczych, wywołanego zbyt szybkim przejściem treści.

Wiele pojęć

Pod pojęciem włókna surowego można rozumieć składniki ściany komórkowej roślin, które nie są trawione przez enzymy wydzielane przez zwierzęta. Definicja ta nie jest jednak do końca trafna, gdyż istnieje bardzo wiele składników pochodzenia roślinnego, które zachowują się podobnie, a nie są częściami ścian komórkowych. Właśnie dlatego, z uwagi na różnorodność tych substancji, które mogą zostać zaliczone do włókna, zaproponowano inną definicję, aby za włókno surowe uznawać tzw. polisacharydy nieskrobiowe i ligninę. Można także wymienić konkretne składniki, które zalicza się do włókna surowego. Są to: celuloza, hemiceluloza, pektyny, gumy i lignina. Natomiast kutyny, woski, niestrawne białka i tłuszcze, krzemionki, śladowe aminy i poliaminy, liganty, monomery fenoli nie powinny być zaliczane do składników włókna surowego.

Można także spotkać podział włókna surowego na cztery grupy związków: celuloza, hemiceluloza, pektyny i lignina. Są one uznawane za podstawowe składniki włókna i należy je zawsze uwzględniać w doświadczeniach żywieniowych. Oprócz tych wymienionych czterech składników paszy dodatkowy wpływ na zdrowie zwierząt mają monomery i liganty, które także należy zaliczyć do grupy związków tworzących włókno surowe.

Próbując jeszcze bardziej usystematyzować składniki znajdujące się we włóknie, zaproponowano podział tych substancji na strukturalne i niestrukturalne. Do pierwszej grupy zaliczono niecelulolityczne polisacharydy, celulozę i ligninę, do drugiej natomiast pektyny, gumy, mannany, galaktozy siarkowe jako polisacharydy z alg, etery i estry jako zmodyfikowaną celulozę. Włókno strukturalne nazywane jest też włóknem długim i występuje w paszach z traw lub zawierających słomę. Przyjmuje się, że długość cząstek takiego włókna wynosi około 2 cm.