ADS – to skrót od jednostki chorobowej zwanej nagłą śmiercią sercową. Przyczyny nie są do końca poznane. Podłożem są czynniki zarówno genetyczne jak i żywieniowe, czy środowiskowe. Występuje głównie w nowoczesnych fermach, u szybko rosnących kurcząt brojlerów. Duży udział pszenicy w dawce pokarmowej, oraz mały biotyny – witaminy H sprzyjają jej występowaniu.

Jak leczyć – zapobiegać ? Nie ma konkretnego sposobu postępowania. Zaleca się dodawanie do wody pitnej selenu, witaminy E, oraz preparatów nasercowych. Jest to jednak tylko forma profilaktyki.

Selen, podobnie jak witamina E, dba o serce i osłania naczynia krwionośne, a także zabezpiecza przed paraliżem, posiada również właściwości przeciwzapalne. Ponadto podając selen wzmacniamy system odpornościowy, poprawiamy skuteczność szczepień, wspomagamy metabolizm mięśni, wspieramy prawidłowy rozwój mózgu.

Tajemnica działania selenu polega na tym, że odgrywa on kluczową rolę w przemianie siarkowych aminokwasów, wchodząc w skład enzymu, który jest konieczny do zamiany metioniny w cysteinę w organizmie ptaka. Selen wpływa też na zmniejszenie otłuszczenia wątroby. Przyjmuje się, że dzienna ilość selenu niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu wynosi 0,05 do 0,2 mg/kg paszy.

Na rynku są preparaty w formie płynnej, które podaje się do wody pitnej. Zalecane dawkowanie to 100-150 ml na 1000 l wody pitnej w ciągu 6-12 godzin, przez okres od 3 do 5 dni. W wypadku ich stosowania, karencja nie obowiązuje.

U prosiąt i cieląt (rzadziej) niedobór selenu też może wywołać nagłą śmierć sercową. Dotyczy to przede wszystkim zwierząt dobrze rozwiniętych, żarłocznych, u których dochodzi do dysproporcji masy ciała w stosunku do wydolności serca. Wystąpieniu nagłej śmierci sercowej sprzyja także brak wit. B1, białka, nadmiernie wysoki udział węglowodanów w dawce pokarmowej.

Stres zwiększa zagrożenie, stąd niespodziewane, nagłe upadki świń przy szczepieniach, czy w transporcie. Cielęta nie są tak wrażliwe jak świnie, ale zagrożenie wystąpienia nagłej śmierci sercowej wzrasta u nich podczas długotrwałego transportu, przy jednoczesnym niedostatku wody do picia.