Żelazo pełni w organizmie zwierzęcym liczne funkcje. Przede wszystkim, jako składnik hemoglobiny, odpowiada za transport tlenu i dwutlenku węgla w organizmie. Jako składnik mioglobiny, odpowiada także za prawidłową pracę mięśni. Jest również aktywatorem niektórych enzymów, biorących udział w procesach oddychania komórkowego i syntezie DNA. W organizmie zwierzęcym, magazynowane jest głównie w wątrobie, w postaci kompleksów z białkami.

Niestety, prosięta rodzą się z niewielkim zapasem żelaza, który już po 2-3 dniach zostaje wyczerpany. Niewystarczająca jest także zawartość żelaza w mleku lochy. Niedobory tego pierwiastka, sprawiają, że prosięta wolniej rosną, są słabe i nieporadne. Mogą również wykazywać niechęć do ssania. Zwiększa się u nich tendencja do zapadania na infekcje, wynikająca z obniżenia odporności. Długotrwałe niedobory żelaza, prowadzą do anemii. Jej objawy, to bladość skóry i błon śluzowych, przyspieszony oddech, szybkie tętno, niedotlenienie narządów, pękanie błon śluzowych, bladość skóry, łamliwość szczeciny, brak jej połysku i nastroszenie. Charakterystyczna jest też apatia prosiąt, niechęć do pobierania pokarmu, senność, problemy z poruszaniem się wynikające z zawrotów głowy, w wyniku których dodatkowo obniża się ilość pobieranego pokarmu. Skóra często pęka, dochodzi do jej złuszczania i tworzenia strupów. Mięśnie na skutek niedoborów mioglobiny stają się wodniste, wiotkie. Pojawia się wodobrzusze i zwyrodnienie wątroby, zwierzęta wolniej rosną.

Przy długo trwającej anemii dochodzi do obniżenia odporności, zakażeń przewodu pokarmowego i biegunek powodujących osłabienie oraz zakażeń dróg oddechowych. Objawy anemii występują na ogół w 2-3 tygodniu życia.

Podstawowym zabiegiem, mającym na celu ograniczenie występowania przypadków anemii, jest podanie prosiętom preparatów żelazowych. Mogą one zostać wprowadzone do organizmu w postaci iniekcji (domięśniowej lub śródskórnej, w mięsień pośladkowy, fałd kolanowy lub za uchem) lub w formie doustnej za pomocą specjalnej pasty. Domięśniowe podanie żelaza, wykonuje się na ogół w postaci jednej iniekcji, w okresie między 2, a 5 dniem życia. Preparaty doustne, powinno stosować się dwukrotnie w 1 i 3 dniu życia. Ogólna ilość żelaza, podana prosiętom, powinna oscylować w granicach 200 mg. Preparatów żelazowych, nie należy podawać zbyt wcześnie. Niezbędne jest bowiem wcześniejsze pobranie siary. Zbyt szybkie podanie żelaza może prowadzić do biegunek, zahamowania wzrostu, a nawet śmierci prosiąt.

Podawanie żelaza lochom na ogół nie wpływa na zwiększenie zaopatrzenia prosiąt w ten pierwiastek. Wyjątek stanowią preparaty, w skład, których wchodzą kompleksy żelaza z aminokwasami. W preparatach dla loch, najczęściej stosuje się glicynian żelaza. Związki te, umożliwiają przenikanie żelaza przez łożysko. Dodatkowo, podnoszą również jego zawartość w mleku i siarze. Występowaniu anemii prosiąt, zapobiega wzbogacenie mieszanki paszowej dla loch, zawartością wspomnianego dodatku, sięgającą 0,3 proc.