Pierwsze przypadki zachorowań wywołanych przez cirkowirusa świń typu 2 (PCV-2), datuje się na początek lat 90. Wirus początkowo występujący w Ameryce Północnej, szybko przeniósł się do Europy, gdzie już w połowie lat 90, stał się źródłem masowych zachorowań.

Wirus typu PCV-2, cechuje się względnie małą wielkością, w odróżnieniu od większości wirusów, nie wykazuje również większej zmienności genetycznej, przez co możliwe jest opracowanie skutecznie działających szczepionek. Obecnie na zachodzie Europy, szczepi się blisko 80 proc. wszystkich zwierząt. Niestety w Polsce szczepienia profilaktyczne dotyczą niespełna 30 proc. osobników. Bierze się to przypuszczalnie ze źle pojętej oszczędności. Koszt szczepionki to około 5 zł/szt, a straty związane z wystąpieniem cirkowirozy, mogą być wielokrotnie wyższe.

Do zakażenia PCV-2, dochodzi na ogół poprzez kontakt zwierząt, z zakażonymi osobnikami. Wektorem wirusa, są najczęściej prosięta lub loszki wprowadzone do chlewni. Zakażeniom sprzyjają niedostateczne warunki higieniczne panujące w obiekcie (nagromadzenie drobnoustrojów chorobotwórczych), oraz niewłaściwy mikroklimat pomieszczeń. Na wzrost zachorowalności, wpływa również narażenie zwierząt na sytuacje stresowe, związane z łączeniem miotów, czy ich przemieszczaniem.

PCV-2, wywołuje kilka jednostek chorobowych, dotykających zarówno warchlaki, tuczniki, jak i zwierzęta rozpłodowe. Rozrodcza forma cirkowirozy, dotycząca loszek, jest dość rzadko spotykana. Objawia się ona słabą żywotnością miotu, występowaniem mumifikatów, czy też późnych ronień.

Znacznie częstsze, są przypadki cirkowirozy u warchlaków i tuczników. W przypadku warchlaków objawy zakażenia PCV-2, pojawiają się w ciągu kilku tygodni po odsadzeniu. U tuczników, objawy mogą pojawić się w okresie między 10 a 16 tygodniem życia.

Zakażenia cirkowirusem świń, typu 2, mogą przybierać kilka postaci, wśród których wyróżnia się postać wielonarządową, płucną, jelitową, oraz zespół skórno–nerkowy. Wspólne cechy wszystkich form cirkowirozy, to śmiertelność przekraczająca niekiedy 30 proc, charłactwo, niskie przyrosty (niekiedy spadek masy ciała), niechętne pobieranie paszy, oraz bladość skóry. Postać płucna, objawia się ponadto występowaniem duszności, i zapalenia płuc. Postaci jelitowej towarzyszy zazwyczaj biegunka i zapalenie jelit. Zespół skórno-nerkowy objawia się wystąpieniem ciemnoczerwonych, lub brunatnych wybroczyn, na powierzchni przednich i tylnych kończyn, oraz brzucha. Możliwe jest również wystąpienie postaci utajonej. Zwierzęta takie, cechują się niskimi przyrostami, przy jednoczesnym braku objawów chorobowych.