Wczoraj przedstawiliśmy Państwu charakterystykę koncentratu białkowego, który oprócz śruty sojowej zawiera w swoim składzie również śrutę z zarodków guar. Czym jednak dokładnie jest ten surowiec i jaką ma wartość pokarmową dla świń?

Śruta guar powstaje w wyniku przetwórstwa nasion rośliny Cyamopsis tetragonoloba, zwanej potocznie guar. Podobnie jak wiele innych roślinnych pasz wysokobiałkowych, Cyamopsis tetragonoloba należy do rodziny bobowatych. Cechuje się jednak znacznie wyższymi wymaganiami cieplnymi niż dobrze znane w naszym kraju łubiny, groch czy soja. W związku z tym uprawiana jest w regionach o gorącym, wilgotnym klimacie. Obecnie zdecydowana większość światowej produkcji nasion Cyamopsis tetragonoloba pochodzi z Indii oraz Pakistanu.

Głównym przeznaczeniem nasion guar, jest produkcji tzw. gumy guar. Jest to polisacharyd, stosowany powszechnie w przemyśle spożywczym jako zagęstnik (np. w produkcji jogurtów, serków homogenizowanych), oraz jako substytut glutenu w pieczywie przeznaczonym dla osób nie tolerujących tego składnika. Przy przerobie nasion Cyamopsis tetragonoloba powstaje jednak również bogata w białko pasza dla zwierząt.

Śruta guar zawiera w swoim składzie nieznacznie więcej białka niż śruta sojowa – przeciętnie 48 – 50 proc. masy paszy stanowi białko ogólne. Pod względem zawartości aminokwasów egzogennych śruta guar nieznacznie tylko różni się od śruty sojowej. Zawiera nieco mniej lizyny i treoniny, bogatsza jest natomiast w tryptofan i metioninę. Zawiera również więcej włókna. Według różnych danych, może ono stanowić od 7 do 10 proc. składu surowca. Wysoka zawartość tego składnika sprawia, że zastosowanie śruty guar jest nieco węższe niż poekstrakcyjnej śruty sojowej: dopuszczalna zawartość śruty guar w paszach dla prosiąt, warchlaków i tuczników wynosi odpowiednio 7, 9 i 12 proc składu. Cena śruty guar to obecnie około 1500 zł/t.

 

Podobał się artykuł? Podziel się!