DDGS (Dried Distillers Grains with Solubes), jest produktem ubocznym powstającym w procesie produkcji etanolu. Substratem tego procesu są najczęściej zboża (żyto lub kukurydza), rzadziej ziemniak. Znajdująca się w nich skrobia, zostaje w procesie fermentacji rozłożona do etanolu. Pozostałości, po wysuszeniu stosowane są jako pasza dla zwierząt.

Głównym składnikiem chemicznym wchodzącym w skład wywaru gorzelnianego jest białko. Jego zawartość zawiera się w przedziale 29 – 34 proc. Wyższą zawartością białka cechują się wywary żytnie. DDGS zawiera również około 10 proc. nierozłożonej skrobi. Suszony wywar gorzelniany zawiera około 8 proc. tłuszczu, w składzie, którego dominują, nienasycone kwasy tłuszczowe. Wpływają one korzystnie na wartość odżywczą mięsa, poprawiając skład tłuszczu..

Relatywnie wysoka zawartość białka ogólnego pozwala na szerokie zastosowanie suszonych wywarów w żywieniu zwierząt. Należy jednak pamiętać, że białko obecne w DDGS, jest białkiem zbożowym, ubogim w aminokwasy egzogenne. Jego wartość odżywczą, szczególnie obniża niedostateczna zawartość lizyny. Wynosi ona zaledwie 0,6 proc.. Dla porównania, w śrucie sojowej, udział tego aminokwasu wynosi 2.7 proc... Również zawartość metioniny, cysteiny, treoniny i tryptofanu nie jest zadowalająca. Dodatkowo, zastosowanie suszonych wywarów, może ograniczać wysoki udział włókna. Jego zawartość jest wyższa w wywarze żytnim (11 proc.), niższa natomiast w DDGS kukurydzianym (8,5 proc.).

Według Polskich Norm Żywienia Świń, z 1993 roku, dopuszczalne udziały suszonych wywarów w mieszankach dla loch nie powinny przekraczać 15 proc., a w paszach dla tuczników 20 proc.. Biorąc jednak pod uwagę niską zawartość aminokwasów egzogennych, tak wysoka zawartość wywarów w paszy, nie wydaje się właściwa.. DDGS, nie pokrywa, bowiem zapotrzebowania na niektóre aminokwasy, i w mieszankach dla trzody, nie powinien być dominującym źródłem białka. Niezbędne aminokwasy powinny zostać uzupełnione innymi komponentami białkowymi, takimi jak poekstrakcyjna śruta sojowa, czy rzepakowa. Przy układaniu dawek z udziałem pasz rzepakowych, należy jednak zwrócić uwagę, czy nie został przekroczony dopuszczalny udział włókna w paszy. Co ważne, zawartość składników odżywczych w DDGS bywa zmienna, i zależy od parametrów procesu technologicznego. Dlatego, przy dostawie nowej partii wywaru, zaleca się odrębne bilansowanie składu paszy.

Mimo swoich niedoskonałości, wywary wydają się być cennym uzupełnieniem białka w mieszankach dla trzody, a ich niewielki dodatek, nie obniża wyników tuczu. Ważne jednak, aby taka mieszanka, była starannie zbilansowana, nie tylko pod względem białka i energii, niezbędne jest także utrzymanie właściwej zawartości aminokwasów egzogennych. 

Podobał się artykuł? Podziel się!