Mieszanka paszowa dobrze zbilansowana z uwzględnieniem fazy tuczu pozwala w pełni wykorzystać genetyczne możliwości przyrostów masy ciała tucznika. W praktyce do produkcji żywca wieprzowego wykorzystuje się głównie mieszańce trzy- lub czterorasowe i hybrydy z firm komercyjnych. Zależnie od potencjału genetycznego trzeba stosować odpowiedni program żywienia. O strawności składników pokarmowych decydują bowiem zarówno czynniki genetyczne, jak i jakość i rodzaj komponentów mieszanki. Przede wszystkim nie może ona zawierać dużo trudno strawnych składników.

Najważniejsz energia

zapotrzebowanie_energia

Autor: M.Ptaszyński

Opis: Zapotrzebowanie świń na energie metaboliczną dla śr. przyrostu

W pierwszej kolejności przy ustalaniu parametrów mieszanki powinno się obliczyć poziom energii zależnie od fazy tuczu. W chowie wielkotowarowym na ogół jest ich więcej niż tylko dwie. Okres żywienia paszą typu grower dzieli się np. na 2 etapy, zaś okres żywienia mieszanką typu finiszer – na 2–3. Przy tuczu w standardowym gospodarstwie nie ma potrzeby wprowadzania takich podziałów, gdyż uzyskiwane korzyści będą raczej niewidoczne. Ponadto taki program wymaga dość precyzyjnych urządzeń do przygotowania mieszanek. Trzeba jednocześnie pamiętać, że przechodzenie z jednego typu mieszanki na drugi nie może odbywać się natychmiast. Należy zwierzętom dać czas na przyzwyczajenie się do nowego składu paszy. W praktyce zależy to od wielkości zmian w zawartości składników w dawce i wynosi 7–14 dni.

Zapotrzebowanie na energię metaboliczną przedstawiono na wykresie. W normach amerykańskich (NRC 1998) ujęto to zapotrzebowanie na nieco wyższym poziomie i podano w trzech grupach, zależnie od masy ciała tuczników. Dla sztuk ważących 20–50 kg oszacowano dzienne pobranie energii na poziomie 25,3 MJ, dla świń 50–80 kg – 35,15 MJ, a dla 80–120 kg –41,9 MJ. Wybranie odpowiedniego poziomu energii w dawce jest podstawą dalszego kształtowania zawartości głównie białka i aminokwasów egzogennych. Ponadto niektóre badania dowodzą, że niedobór energii w dawce może przyczyniać się do zwiększonego wydalania azotu i fosforu przez tuczniki.