W zależności od fermy 60-70 proc. kosztów wyprodukowania tucznika stanowi koszt paszy. W przypadku gospodarstw wyspecjalizowanych w tuczu duży odsetek kosztów stanowią także nakłady poniesione na zakup warchlaków. Nic zatem dziwnego, że jakiekolwiek zaburzenia jelitowe prowadzące do spadku przyrostu masy ciała i/lub wykorzystania paszy będą z pewnością sporo kosztowały producentów świń. Dodatkowe straty produkcyjne wynikają nie tylko z obniżonej produktywności zwierząt, ale i z ich upadkowości. Śmiertelność w grupie tuczników sięga obecnie powyżej 2-3 proc., a jej główną przyczyną są właśnie zaburzenia jelitowe, które przebiegają zwykle w formie ostrej i nie wywołuje ich tylko jeden czynnik patogenny. Z doświadczeń terenowych wynika również, że to właśnie stada żywione na mokro są bardziej podatne na ostre zaburzenia jelitowe, co związane jest głównie z sama zasadą "działania" żywienia na mokro.

ZESPÓŁ JELITA KRWOTOCZNEGO (HBS)

Niestety, przyczyna HBS jest nadal nieznana. Pomimo wielu badań na obszernym materiale pochodzącym z wielu krajów całego świata wyniki prac naukowych są co najmniej rozbieżne. Najprawdopodobniej przyczyną tych niezgodności jest wieloczynnikowość zespołu jelita krwotocznego oraz mnogość kombinacji poszczególnych czynników ryzyka HBS. Dodatkowo dochodzi jeszcze fakt ewentualnej podatności na występowanie HBS pośród różnych ras/krzyżówek świń. Jednoznaczne wskazanie przyczyny lub przyczyn HBS jest na dzisiejszy stan wiedzy praktycznie niemożliwe, dlatego też zamiast skupiać się na nich, wielu praktyków preferuje skupiać się na eliminacji lub co najmniej minimalizacji czynników ryzyka wystąpienia HBS, którymi mogą być:

  • zaburzenia pobierania paszy: awarie systemów zadawania paszy, ograniczenie dostępu do paszy i/lub wody
  • jakość paszy i/lub wody: wysoka zawartość żelaza, wysoka zawartość zjełczałych tłuszczów, niska przyswajalność białka, wysokoenergetyczna pasza, nagłe zmiany paszy, dodatek serwatki, błędy recepturowe itp.
  • zmiana statusu w stadzie: przepędy, sprzedaże, sortowanie, przypadkowe przejście/przeskoczenie do innego kojca itp.

Dla właściciela świń HBS na fermie praktycznie przebiega bez jakichkolwiek widocznych objawów chorobowych. Znalezienie jednej lub kilku martwych, uprzednio całkowicie zdrowych świń, zwykle powyżej 2. miesiąca życia i zwykle rano, jest niejako znakiem rozpoznawczym HBS. Przypadki HBS są właściwie jeszcze bardziej charakterystyczne dla świń pomiędzy 4. a 6. miesiącem życia.