Dyrektywa Rady Europy nr 2008/120/EC, po trwającym już 12 lat okresie   przejściowym,   będzie  obowiązywała  we wszystkich krajach członkowskich od przyszłego roku.  Zgodnie z nowymi przepisami od 1 stycznia 2013  r. lochy prośne w okresie od 4. tygodnia po pokryciu do 1. tygodnia przed planowanym wyproszeniem należy utrzymywać w grupach. Wymóg ten dotyczy gospodarstw  utrzymujących  10 lub więcej loszek lub loch.

Przepis będzie obowiązywać we wszystkich 27  krajach członkowskich, chociaż stan dostosowania krajów do tego wymogu jest bardzo zróżnicowany.

Według oficjalnych danych zebranych przez DG AGRI (Dyrekcja Generalna KE ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich),  do wymogów dyrektywy w pełni dostosuje się 12 krajów członkowskich,  7 krajów osiągnie 90 proc.  poziom dostosowania,  5 krajów dostosuje się w 70-89 proc., natomiast  3 kraje nie są w stanie określić swojego stopnia dostosowania do wymogów dyrektywy na dzień pierwszego stycznia 2013 r., szacując jego poziom  na około 28 – 60 proc. Na terenie całej Unii najwięcej problemów ze spełnieniem wymogu prawidłowego utrzymywania loch prośnych mają gospodarstwa liczące od 10 do 99 loch.

Ile zwierząt w grupie?

Dyrektywa nie precyzuje jasno  ile zwierząt powinno być w grupie loch lub loszek. Według zaleceń opracowanych przez francuską organizację pozarządową PMAF (Ochrona Zwierząt Gospodarskich) optymalna wielkość grupy to 6-8 sztuk w małych gospodarstwach lub 15-30 sztuk w większych gospodarstwach. PMAF uważa, że grupa licząca od  100 do 200 zwierząt jest zbyt duża, aby zwierzęta czuły się w niej komfortowo, z kolei  2-3 zwierzęta tworzą  zbyt małą grupę.

Co nowego jeszcze?

Zapisy dyrektywy 2008/120/EC dotyczą nie tylko utrzymania loszek i loch w grupach. W artykule 3. tej dyrektywy umieszczono również wymogi dotyczące:

• minimalnych wymiarów kojca dla grupy loszek/loch,
• minimalnych rozmiarów powierzchni podłogi przypadającej na jedną   loszkę/lochę, przebywającą w grupie,
• minimalnej powierzchni litej podłogi na jedną loszkę/lochę przebywającą w   grupie,
• maksymalne szerokości otworów w podłogach szczelinowych,
• minimalne szerokości beleczek w tych podłogach,
• konieczności zapewnienia lochom i loszkom stałego dostępu do materiału,   którym mogą poruszać (np. słoma, siano, drewno, trociny, kompost   grzybniowy, torf itp.).