Zapewnienie potrzeb bytowych i produkcyjnych zwierzęcia wpływa zasadniczo na ostateczny wynik finansowy, uzyskiwany w danym gospodarstwie. Trudno jest powiedzieć, ile konkretna świnia potrzebuje składników odżywczych, aby odznaczała się wysokimi wskaźnikami produkcji. Pozostaje tylko możliwość oszacowania optymalnych poziomów tych składników w paszy w odniesieniu do danej grupy technologicznej. Taką rolę drogowskazu pełnią normy lub zalecenia żywieniowe, stanowiące punkt wyjścia dla sporządzenia mieszanki paszowej. W Polsce ostatnie normy żywienia świń wydano w 1993 r.

W innych krajach
Może zaczniemy od największych producentów świń. Otóż w USA opracowywane  są co kilka lat zalecenia żywieniowe NRC, w których najwięcej miejsca poświęca się zapotrzebowaniu na energię i aminokwasy z uwzględnieniem ich strawności w jelitach. Zawierają też wskazania co do poziomów witamin oraz mikro- i makroelementów. W NRC można znaleźć zalecenia co do stosowania poszczególnych komponentów mieszanki zależnie od grupy technologicznej.

Prosię

Autor: M. Mazurski

Opis: Różne grupy wiekowe świń mają inne zapotrzebowanie na wodę, zależnie od masy ciała, stanu zdrowia czy stanu fizjologicznego.

W Europie również niektóre kraje, jak np. Hiszpania, wzorują się na normach amerykańskich. Część jednak wypracowało własny model żywienia. W Holandii ważne miejsce zajmują zalecenia CVB, uwzględniające m.in. strawność aminokwasów, podobnie jak w amerykańskich NRC. Duńczycy także posługują się własnym wzorcem żywienia, który opiera się na tamtejszych wynikach doświadczeń uzupełnionych doniesieniami z innych krajów.
Znaczącą rolę ogrywają instytuty naukowe we Francji, gdzie INRA podaje normy żywienia nie tylko dla świń, ale i dla przeżuwaczy czy drobiu. W Niemczech powszechnie stosowane są zalecenia DLG. We wszystkich krajach zwraca się szczególną uwagę na zależność między poziomem składników odżywczych w paszy a ich wydalaniem do środowiska. Podstawowym miernikiem w tym wypadku jest bilans azotu i fosforu.