Poziom strat wśród prosiąt po urodzeniu i w okresie odchowu przy matkach zależy przede wszystkim od czynników środowiskowych, a te kształtuje człowiek. Sprowadza się to do działań podejmowanych /lub nie/, przez właścicieli zwierząt - producentów i hodowców, oraz lekarzy weterynarii. W ich gestii pozostaje prowadzenie rozrodu wg ściśle określonego planu kojarzeń poprzedzonego właściwym wyborem loch na przyszłe matki, profilaktyka wśród zwierząt w stadzie oraz wdrożenie i stosowanie odpowiednich systemów żywienia i utrzymania loch i ich potomstwa. Niedociągnięcia lub błędy w tych obszarach działalności produkcyjnej zwiększają poziom upadków prosiąt. Tylko w zdrowym stadzie można oczekiwać dobrych wyników produkcyjnych, w tym wyrażonych liczbą, masą i przeżywalnością prosiąt.

Przy niewłaściwym oznakowaniu zwierząt lub jego braku, oraz niestarannie, a nawet błędnie prowadzonej dokumentacji, mogą się zdarzać w stadach kojarzenia w pokrewieństwie. Problem spokrewnienia dotyczy często małych, zamkniętych populacji. Inbred sprzyja występowaniu m.in. wad rozwojowych u potomstwa, będących bezpośrednią przyczyną upadków lub rodzeniem słabych prosiąt, których śmiertelność jest zwiększona. Poprawność działań w tym zakresie korzystnie zmienia wyniki w rozrodzie i odchowie potomstwa.

O wynikach odchowu decydują czynniki zakaźne i niezakaźne. Brak szczepień ochronnych, zakażenia loch w różnych okresach cyklu rozrodczego, ale przede wszystkim w okresie ciąży, powodują nie tylko obniżenie płodności ale też znaczny procent upadków wśród urodzonych, często słabych noworodków. Infekcje odchowywanych prosiąt zwiększają poziom strat. Aby uniknąć problemu, w każdym stadzie powinien funkcjonować program profilaktyczny ukierunkowany na zwierzęta stada podstawowego (kwarantanna przy zakupie sztuk z zewnątrz, szczepienia ochronne, odrobaczanie) oraz urodzone i odchowywane prosięta (zabiegi zootechniczne i szczepienia). Nadzorujący stado lekarz musi też prowadzić doraźne działania lecznicze ukierunkowane na lochy i ich potomstwo.

Żywienie loch w ciąży wpływa na płodność i masę ciała noworodków oraz ilość i jakość produkowanej przez matki siary i mleka. W odniesieniu do sygnalizowanego problemu strat prosiąt, szczególnego znaczenia nabiera żywienie loch w ciąży wysokiej. Nie można oczywiście pominąć żywienia bezpośrednio po kryciu, gdyż przekarmienie w tym okresie powoduje zwiększone zamieranie zarodków i w efekcie mniejszą płodność loch. Należy też optymalizować poziom i jakość żywienia w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, gdyż jest to okres, w którym kształtują się u płodów włókna mięśniowe pierwotne i wtórne, co ma związek z masą ciała noworodków oraz ich wzrostem i rozwojem w okresie postnatalnym. Znaczne zwiększenie masy płodów następuje w końcowej fazie ciąży (po 80-90. dniu jej trwania). Optymalizacja żywienia matek w tym okresie procentuje urodzeniem prosiąt wyrównanych pod względem masy ciała. Masa prosiąt przy urodzeniu i jej zróżnicowanie wewnątrz miotu są ważne produkcyjnie i ekonomicznie; wysoka masa ciała i dobre wyrównanie są korzystne, co potwierdza korelacja (r) między masą ciała przy urodzeniu i w 21. dniu odchowu - jest ona dodatnia i wynosi +0,59. W badaniach wykazano, że w miotach liczących 9 lub mniej prosiąt w porównaniu z liczącymi 16 i więcej prosiąt masa ciała noworodków była większa o 36 proc. W licznych miotach średnia masa ciała urodzonych prosiąt jest niska. Według danych z różnych źródeł współczynnik korelacji dla tych cech, tj. liczebności miotu i masy ciała urodzonych prosiąt, waha się od -0,40 do -0,46, co oznacza, że przy zwiększeniu liczebności miotu masa ciała noworodków maleje. Dlatego duży poziomu upadków prosiąt lekkich jest łatwy do przewidzenia i często obserwowany w pierwszych dniach po porodzie. Upadki są następstwem ograniczonego rozwoju układów i narządów prosiąt o niskiej masie ciała. Brak wyrównania prosiąt w miocie również zwiększa straty. Wykazano, że przy średniej m.c. (kg) wynoszącej 1,89; 1,67; 1,57; 1,47; 1,38 wyrównanie miotu (proc.) wynosiło odpowiednio: 14,9; 17,4; 20,2; 21,3; 23,7. Masa ciała powyżej 1800 g gwarantowała przeżycie ponad 96 proc. prosiąt, ale masa poniżej 800 g ograniczała je do ok. 18 proc. Przy optymalnej m.c. wynoszącej ok. 1,5-1,8 kg upadki nie przekraczają 6-7 proc. Należy dążyć do tego aby m.c. noworodków nie była mniejsza niż 1 kg; przy mniejszej straty wynoszą do 45 proc. Wskaźnik upadków prosiąt uzyskiwany w stadach krajowych jest zróżnicowany, waha się od 3-5 proc. do 14-17 proc. W bardzo licznych miotach wynosi nawet 25-30 proc. Przy licznych miotach czas porodu wydłuża się. Ma to miejsce przede wszystkim wtedy, kiedy poród nie jest wspomagany farmakologicznie. Wydłużony poród zwiększa głód tlenowy u rodzących się prosiąt, głównie tych noworodków, które przychodzą na świat w końcowej jego fazie. Śródporodowa asfiksja spowalnia wzrost prosiąt, niektóre z nich padają. Trudnym, wydłużonym porodom, z objawami atonii macicy sprzyja zatuczenie loch prośnych. Przekarmienie samic ciężarnych powoduje nagromadzenie lipidów w organizmie, sprzyja występowaniu syndromu MMA, zmniejsza liczbę komórek pęcherzykowych w gruczołach sutkowych. Mniejsza ilość i udział w tkance sutka komórek wydzielniczych oznacza zmniejszenie mleczności loch. U loch zatuczonych, wytwarzany w nadmiarze kwas hydroksymasłowy zmniejsza apetyt loch karmiących i ich mleczność w laktacji. Warunkowana tym i innymi czynnikami niska mleczność oznacza w praktyce niedobór pokarmu matczynego - siary i mleka dla nowo narodzonych prosiąt, a tym samym immunoglobulin i składników pokarmowych. Ograniczone pobranie pokarmu matki zmniejsza odporność prosiąt i ich szanse na przeżycie oraz prawidłowy wzrost i rozwój. Dlatego tak ważny jest wybór loszek na przyszłe matki, ich prawidłowe utrzymanie i żywienie w okresie wychowu, ciąży i laktacji. Decydują one o powodzeniu w odchowie potomstwa.