Ryzyko wystąpienia robaczyc w dużej mierze zależy od systemu, w jakim utrzymujemy świnie. Ryzyko zarażenia pasożytami wewnętrznymi jest znacznie wyższe w gospodarstwach ekstensywnych, utrzymujących zwierzęta w systemie otwartym, lub w chowie ściołowym. Nie znaczy to jednak, że problem ten nie występuje również w dużych gospodarstwach i na fermach trzody chlewnej. Szacuje się, że 20 – 30 % europejskiej populacji świń miało kontakt z glistą świńską. Wprawdzie askarioza rzadko prowadzi do upadków zwierząt, jednak obecność pasożytów prowadzi do znacznych strat, wynikających z spadku wykorzystania paszy, pogorszenia przyrostów, jak i konfiskat, związanych z uszkodzeniem narządów wewnętrznych przez pasożyty. Powikłaniem choroby mogą być także infekcje dróg oddechowych. Niezależnie więc od systemu w jakim utrzymujemy świnie, zadbać należy o odpowiednią profilaktykę askariozy.

Występowanie pasożyta w stadzie nie zawsze daje wyraźne objawy chorobowe. Przy niewielkiej intensywności inwazji, pozornie nie obserwuje się żadnych niepokojących sygnałów. Należy jednak zwracać uwagę na tempo wzrostu świń, a także ilość wyjadanej paszy. Obecność pasożytów może powodować zmienny apetyt zwierząt. Przy silniejszej inwazji robaków, zaobserwować można objawy takie jak zaparcia (lub wręcz przeciwnie – biegunki) wymioty, oraz intensywne drapanie w okolicach odbytu i ryja. Niekiedy wystąpić mogą również objawy żółtaczki, wynikające z zaczopowanie dróg żółciowych przez robaki. U prosiąt i warchlaków mogą wystąpić dolegliwości ze strony układu oddechowego, takie jak kaszel czy duszności. Wynikają one z obecności robaków w płucach zwierzęcia. Inne objawy, to wychudzenie i osłabienie zwierząt. Wyjątkowo intensywny przebieg askariozy może skutkować wystąpieniem objawów ze strony układu nerwowego (efekt zatrucia metabolitami pasożyta) a w przypadku młodych zwierząt zdarzyć się mogą padnięcia będące wynikiem zaczopowania światła jelita kłębem robaków.

Jak już wspomniano, czynnikiem w znacznym stopniu decydującym o ryzyku wystąpienia askariozy, jest system chowu. W utrzymaniu ściołowym, zwierzęta mają stały kontakt z odchodami, co zwiększa ryzyko rozprzestrzenianiem pasożytów w stadzie. W systemi bezściołowym zagrożenie jest mniejsze, ale wciąż istnieje. Podstawą profilaktyki askariozy jest odpowiedni poziom higieny pomieszczeń, regularne odrobaczanie stada, oraz kontrola zwierząt wprowadzanych do obiektu.