Przypadki pogryzień, występują u zwierząt o masie powyżej 30 kg, najczęstsze są jednak u zwierząt ważących 50-60 kg. Mechanizm kanibalizmu, jest w większości stad podobny. Agresorem jest zazwyczaj jedno z najmniejszych zwierząt w stadzie, natomiast ofiara, to zwykle duży, intensywnie rosnący osobnik. Początki, są zazwyczaj niewinne. Akty agresji zaczynają się od obwąchiwania, ssania i żucia ogona (rzadziej uszu), ofiary. Ogon zwierzęcia jest słabo unerwiony, ofiara często nie reaguje, więc na „zaczepki” innego osobnika. Bodźcem do silniejszych ataków jest zranienie ofiary. Zapach krwi, wydobywającej się z rany, wywołuje u agresora silne podniecenie i zachęca ją do dalszych pogryzień. Krew zwraca również uwagę innych osobników, dając im sygnał do ataku. Jeżeli w porę nie oddzielimy ofiary od stada, istnieje wysokie prawdopodobieństwo upadku zwierzęcia. Co gorsza, napastnik przypuszczalnie wkrótce znajdzie kolejną ofiarę, i cały cykl się powtórzy. Upadki, to nie jedyne negatywne konsekwencje pogryzień. Rany, ulegając zakażeniu, moga być początkiem infekcji innych części ciała, dodatkowo, ropnie występujące w ranach, mogą być przyczyną dyskwalifikacji tuszy po uboju. Przypadki kanibalizmu pogarszają również wyniki tuczu, oraz zwiększa nakłady na leczenie zwierząt, co skutkuje niższą opłacalnością produkcji.

Kanibalizm, nie jest z pewnością normalnym zachowaniem behawioralnym świń. Przyczyny tej anomalii, nie są do końca wyjaśnione, wiadomo jednak, jakie czynniki sprzyjają jego wystąpieniu. Z pewnością aktom agresji sprzyja genotyp zwierząt, wiadomo wszak, że niektóre rasy (np. Duroc) wykazują większą skłonność do obgryzania ogonów. Jako najważniejszy czynnik, sprzyjający przypadkom kanibalizmu, należy jednak wymienić system utrzymania. Przypadki agresji dużo częściej zachodzą w chlewniach o bezściołowym systemie utrzymania, w chlewniach ściołowych, są natomiast znacznie rzadsze. Przypuszczalnie bierze się to z ograniczeń zachowań behawioralnych, jakie narzuca bezściołowy system utrzymania. Świnie utrzymywane na rusztach, mają ograniczoną możliwość rycia i rozkopywania podłoża. W skutek tego, ich zainteresowanie skierowane jest na części ciała innych zwierząt.