Projekt rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie nabywania uprawnień do wykonywania niektórych czynności związanych z oceną jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz dokumentowania ich czynności, który prezentujemy w załączniku jest skutkiem obowiązku wykonania przez Polskę postanowień wynikających z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/2008 z dnia 10 grudnia 2008 r.

W związku z koniecznością spełnienia wymagań UE dotyczących wspólnotowej skali klasyfikacji tusz: bydła dorosłego, bydła, baranich oraz wieprzowych w polskim systemie prawnym proponowane jest określenie procedur szkolenia i egzaminowania rzeczoznawców oraz wydawania zaświadczeń o ich uprawnieniach i imiennych pieczęci. Klasyfikator najczęściej jest pracownikiem zakładu i jego szkolenie i wynagrodzenie jest finansowane przez dany zakład mięsny, co jednocześnie oznacza, że taka osoba jest uzależniona od swojego pracodawcy.

Zdaniem Krajowego Związku Pracodawców – Producentów Trzody Chlewnej przy rozważaniu systemu klasyfikacji tusz należy spojrzeć szerzej na problem zależności służbowej klasyfikatora jakości. Klasyfikator najczęściej, jak do tej pory, będzie pracownikiem zakładu mięsnego i to zakład mięsny opłaci koszt jego szkolenia, egzaminu oraz będzie wypłacał miesięczną pensję za wykonanie pomiarów z wykorzystaniem urządzenia będącego własnością zakładu.

Aby zapewnić większy obiektywizm wykonywanych pomiarów swój udział w powoływaniu i wynagradzaniu klasyfikatorów powinny mieć organizacje producenckie. Brakuje w obligatoryjnym systemie klasyfikacji (co powinno być przedmiotem innego stosownego rozporządzenia) wprowadzenia/powołania niezależnej organizacji, która zajmowałaby się wykonywaniem pomiarów mięsności tusz czy kwalifikacji w ramach coraz bardziej popularnych i koniecznych ze względów marketingowych systemów jakości mięsa np. QAFP – wyjaśnia w swoim komunikacie KZP-PTCH.

Podobał się artykuł? Podziel się!