Historia kukurydzy sięga przynajmniej 2 500 r. p.n.e. Z tego okresu pochodzą najstarsze wykopaliska świadczące o jej uprawie. Wciąż nie wiadomo, w jaki sposób roślina ta została udomowiona. Co ciekawe, obecne formy kukurydzy nie mogą się rozwijać bez udziału człowieka. Ziarniaki silnie usadowione w kolbach i grube liście okrywowe sprawiają, że samoczynne rozsiewanie nasion jest praktycznie niemożliwe. Kukurydza jest blisko spokrewniona z niektórymi gatunkami traw, występujących w Ameryce Środkowej - i tam też znajduje się jej ojczyzna. Prymitywne odmiany kukurydzy przypuszczalnie wywodzą się z terenów obecnego Meksyku. Stamtąd roślina ta rozprzestrzeniła się na terenie obu Ameryk. Znaczenie kukurydzy było szczególnie ważne w kulturach Majów i Azteków. Była ona dla tych plemion nie tylko podstawą wyżywienia ludności, lecz także przedmiotem kultu. Do Europy kukurydza dotarła w XV w. wraz z wyprawami Kolumba. Początkowo uprawiana w Hiszpanii i Portugalii, w następnym stuleciu rozprzestrzeniła się w innych krajach basenu Morza Śródziemnego. Pod koniec XVIII w. kukurydza dotarła do krajów Europy Środkowej - w tym do Polski. Jednak dynamiczny wzrost powierzchni upraw kukurydzy datuje się dopiero na koniec lat 80. XX w. Dziś krajowy areał tej uprawy przekracza mln ha. Przez tysiąclecia odmiany kukurydzy przeszły ogromną ewolucję. Początkowo rośliny posiadały kolby wielkości kilku centymetrów i zawierały zaledwie kilkanaście/kilkadziesiąt ziarniaków. Dziś wydajność kukurydzy wzrosła wielokrotnie, a plon suchego ziarna często przekracza 10-12 t/ha. W wielu krajach roślina ta jest podstawą wyżywienia - zarówno ludzi, jak i zwierząt. Najwięksi producenci kukurydzy to USA, Chiny i Brazylia. W Polsce przez lata znaczna część uprawianej kukurydzy przeznaczana była do przygotowywania kiszonki stosowanej w żywieniu bydła. Dziś sukcesywnie rośnie znaczenie ziarna kukurydzy w żywieniu zwierząt monogastrycznych - w tym trzody chlewnej.

ZBOŻE INNE NIŻ WSZYSTKIE

Choć kukurydza zaliczana jest do zbóż, wyróżnia się spośród nich zarówno budową morfologiczną, jak i składem chemicznym ziarniaków. Z perspektywy żywienia zwierząt, najważniejszy jest właśnie skład jakościowy i ilościowy ziarna. W porównaniu z innymi zbożami, kukurydza jest bogatsza w energię, a uboższa w białko. Głównym źródłem energii jest skrobia, która stanowi przeciętnie 61,4 proc. masy ziarna. Spośród innych zbóż, kukurydza wyróżnia się także względnie wysoką zawartością tłuszczu. Stanowi on średnio 4 proc. składu nasion. Tłuszcz kukurydziany tworzą głównie nienasycone kwasy