Leptospiroza należy do chorób zoonotycznych czyli takich, którymi człowiek może zarazić się poprzez kontakt ze zwierzętami. Chorują na nią ludzie na całym świecie, szczególnie w krajach o ciepłym klimacie. Źródłem zarażeń są w szczególności zwierzęta dziko żyjące - zwłaszcza gryzonie. Ponadto należy liczyć się z faktem, że do kontaktu z nią może także dojść poprzez pastwiska i wodę, gdzie laktospirole mogą zarówno przeżyć jak i rozmnażać się. W Polsce rzadziej obserwuje się występowanie tej choroby u bydła - w przeciwieństwie do świń, psów i zwierząt futerkowych.

Choroba występuje w szczególności w wielkotowarowych fermach świń, jednakże można się na nią natknąć również w stadach zarodowych. Najprostszą drogą zarażenia jest przewód pokarmowy, jednakże może do niego dojść również poprzez uszkodzone fragmenty skóry oraz poprzez układ rozrodczy w trakcie krycia.

Leptospiry atakują w szczególności nerki, gdzie zasiedlają się i rozmnażają. Są wydalane z moczem przez okres nawet do 2 lat. Efektem choroby wśród loch prośnych jest śmierć płodu, przedwczesny poród lub ronienie, a urodzone oseski są słabe i rzadko przeżywają dłużej niż kilka dni. Co ciekawe, lochy ronią tylko raz ze względu na późniejsze wzmocnienie układu odpornościowego. Stają się one jednak wtedy nosicielami i rozpowszechniają zarazek wydalając go z moczem.

U chorych prosiąt można zauważyć brak apetytu, co jest szczególnie istotne w ich wczesnym okresie rozwoju. Dodatkowymi zauważalnymi symptomami jest krew w moczu prosiąt oraz zażółcenie błon śluzowych. Choć ciężki przebieg choroby jest rzadko notowany wśród ferm, świnie częściej mogą być nosicielami oraz siewcami zarazka. W takim przypadku przebieg choroby jest bezobjawowy.

Rozwój leptospirozy można zauważyć także po śmierci zwierzęcia - występuje u nich żółtaczka, powiększenie węzłów chłonnych i wątroby oraz obrzęki. Przy rozpoznaniu choroby stosuje się odczyn aglutynacji mikroskopowej (MAT). Zaleca się badanie surowic pobranych od 10 sztuk lub 10 proc. stada - gdy występuje odczyn dodatni należy liczyć się z występowaniem obecnie, lub uprzednio przebytym zakażeniu.

Leczenie choroby odbywa się poprzez wykorzystanie streptomycyny lub poprzez szczepienia profilaktyczne. Szczepienia takie ograniczają ryzyko wystąpienia strat ekonomicznych ze względu na poronienia oraz rodzenie się słabych prosiąt. Zaleca się, aby lochy przeciwko leptospirozie szczepić w pierwszym miesiącu ciąży.

Podobał się artykuł? Podziel się!