Efektem poprawy płodności u nowoczesnych ras i linii świń jest niska masa prosiąt przy urodzeniu i brak wyrównania noworodków w miocie (rys. 1-4, tab. 1). Utworzenie linii wysokoplennych, selekcja w kierunku plenności u loch czystorasowych oraz wykorzystanie w rozrodzie loch mieszańców przejawiających heterozję w zakresie cech rozrodu spowodowało zwiększenie liczebności miotów. Poprawa w zakresie różnorodnych parametrów środowiska działającego w sposób ciągły na lochy i knury, szczególnie korzystnie wpływa na nisko odziedziczalne cechy związane z rozrodem, w tym płodność samic. Przykładowo, zwiększenie liczby owulujących komórek jajowych i ich przeżywalności oraz przeżywalności embrionów można uzyskać poprzez odpowiednie żywienie loch w określonych fazach cyklu reprodukcyjnego.

Większy miot - wyższa śmiertelność

Progresja liczby prosiąt urodzonych ogółem i urodzonych żywo była i jest obserwowana u różnych ras i linii świń w wielu krajach, w tym m.in. w Szwajcarii i Francji. W polskiej hodowli liczba prosiąt urodzonych żywo i martwo w okresie 20 lat (1977-1999) również się zmieniła; liczba prosiąt urodzonych żywo zwiększyła się z 10,7 do 12,5, a liczba prosiąt martwo urodzonych z 0,5 do 0,9 prosięcia.

Masa prosiąt przy urodzeniu i jej zróżnicowanie wewnątrz miotu są ważne produkcyjnie i ekonomicznie.

Wzrost liczebności miotu, niska masa noworodków i znaczna zmienność masy ciała to cechy negatywnie skorelowane z przeżywalnością prosiąt, co oznacza podwyższenie wskaźnika padnięć w okresie odchowu przy matkach. Wyniki uzyskane w dwóch gospodarstwach utrzymujących lochy hybrydowe są tego przykładem (tab. 2). Przy dość dużej liczbie prosiąt urodzonych, liczba prosiąt urodzonych martwo wahała się od 0,93 do 1,20 szt./miot, z wyjątkiem jednego kwartału w jednym z badanych gospodarstw (0,63 szt.), a wskaźnik padnięć do wieku 4 tygodni utrzymywał się na poziomie większym niż 10 proc. (9,80-14,27 proc.).

1 kg masy urodzeniowej - to minimum

W badaniach francuskich wykazano, że wzrost liczebności miotu z 11 do 16 sztuk powoduje zmniejszenie o ponad 20 proc. średniej masy noworodków i ponad 3-krotne zwiększenie w miocie udziału prosiąt ważących poniżej 1 kg. Wskaźnik prosiąt urodzonych martwo wynosi ok. 11 proc., a traconych w pierwszej dobie życia ok. 17 proc., podczas gdy dla prosiąt o średniej m.c. powyżej 1 kg wskaźniki te wynoszą odpowiednio 4 i 3 proc. Wykazano ponadto, że zwiększone zróżnicowanie masy prosiąt urodzonych może wpływać negatywnie na cechy użytkowe, w tym m.in. na tempo wzrostu.