Pierwsze wzmianki, świadczące o uprawie łubinów, datuje się na IV wiek p.n.e.. W starożytnym Egipcie nasiona łubinu białego były pokarmem spożywanym przez najbiedniejszą ludność. Przez wieki, uprawa łubinów była jednak marginalna, a rośliny najczęściej przeznaczano na zielony nawóz. Początki zastosowania łubinu w żywieniu zwierząt, datuje się na pierwszą połowę XIX wieku. Jego znaczenie wzrosło, gdy w latach 30-stych XX wieku wyhodowano pierwszą „słodką” odmianę łubinu, o niskiej zawartości alkaloidów. Umożliwiło to szersze zastosowanie nasion łubinu, w żywieniu zwierząt. Obecnie w wielu krajach uprawiany jest na szeroką skalę. W Polsce powierzchnia uprawy łubinów wynosi około 17 tys. ha.

W żywieniu zwierząt, zastosowanie znajdują trzy odmiany łubinu: łubin biały (Lupinus albus), łubin wąskolistny (Lupinus angustifolius), i łubin żółty (Lupinus luteus). Nasiona łubinu białego, mają marginalne znaczenie w żywieniu świń – już niewielki ich udział w składzie mieszanki, sprawia, że jest ona niechętnie pobierana przez zwierzęta. Komponentem mieszanek dla trzody chlewnej, mogą być za to nasiona łubinu wąskolistnego i żółtego.

W odróżnieniu od innych roślin strączkowych, nasiona łubinów, zawierają nieznaczne ilości skrobi. Większość frakcji węglowodanowej, stanowią polisacharydy nieskrobiowe. Dlatego, mimo że nasiona łubinu cechują się wysokim poziomem energii metabolicznej, to jest ona w mniejszym stopniu wykorzystywana przez zwierzęta. Bilansując mieszanki paszowe z udziałem łubinów warto zatem jako miernika energii, użyć poziomu energii netto. Mówi on bowiem o ilości energii, jaka zostanie wykorzystana przez zwierzęta, na wytworzenie przyrostów.

Nasiona łubinu, cechują się także znacznie wyższą zawartością białka niż bobik, czy groch. Łubin wąskolistny zawiera przeciętnie 31, a łubin żółty nawet 43 proc białka. Jego strawność, jest porównywalna do strawności białka pochodzącego z poekstrakcyjnej śruty sojowej. Białko łubinu, jest uboższe w lizynę niż białko innych strączkowych. Zawiera natomiast znaczne ilości metioniny i cystyny.