Wartość pokarmowa makuchu rzepakowego znacznie różni się od śruty poekstrakcyjnej. Jest to wynikiem odmiennego procesu produkcji. Ekstrakcja zachodzi w wysokiej temperaturze przy udziale rozpuszczalników organicznych. Stąd też w materiale pozostałym po produkcji znajdują się jedynie nieznaczne ilości tłuszczu. Makuch powstaje w wyniku mechanicznego tłoczenia oleju z nasion rzepaku. Wskutek tego cechuje go dość wysoka koncentracja tłuszczu.. To właśnie zawartość tego składnika w dużej mierze decyduje o właściwościach i zastosowaniu danej paszy. O ile w śrucie poekstrakcyjnej jego zawartość wynosi przeciętnie 2,5 procent, to w makuchu stanowi on nawet 12 proc. składu. Śruta jest więc typowym surowcem wysokobiałkowym, makuch, oprócz znacznej zawartości tego składnika zawiera też duże ilości energii. Różnica w wartości energetycznej obu pasz jest bowiem znaczna. Śruta cechuje się koncentracją energii na poziomie 10 – 11 MJ/kg, gdy tymczasem kilogram makuchu może zawierać powyżej 15 MJ.

Większy udział tłuszczu sprawia, że makuch charakteryzuje się niższym poziomem składników takich jak białko, czy włókno. O ile niższy poziom włókna z perspektywy żywienia trzody uznać należy za korzystny, to z pewnością słabszą stroną makuchu jest niższy poziom białka. Surowiec ten zawiera od 28 do 31 proc. tego składnika. Jego wartość jest podobna do wartości białka pochodzącego ze śruty rzepakowej – cechuje się ono dość wysoką zawartością metioniny, uboższe jest za to w lizynę, treoninę i tryptofan.

Za zaletę makuchu rzepakowego uznać należy wysoką aktywność fitazy. Jest ona znacznie wyższa niż w przypadku śruty. W czasie ekstrakcji surowiec jest bowiem poddany działaniu wysokich temperatur, co skutecznie ogranicza działanie endogennej fitazy. Dzięki wysokiej aktywności enzymu, zwierzęta w wyższym stopniu trawią fosfor obecny w paszy.

Zasadniczym czynnikiem ograniczającym możliwości wykorzystania makuchu, jest znaczna koncentracja glukozynolanów. Mimo, że stężenie tych związków w krajowych odmianach rzepaku, znajduje się na niskim poziomie, w makuchu jest ono większe w związku ze znacznym odtłuszczeniem surowca. Niska temperatura obróbki nie hamuje aktywności tych związków, jak to ma miejsce w przypadku śruty poekstrakcyjnej. Dlatego też, zastosowanie makuchu w żywieniu trzody jest bardziej ograniczone.