Na przyswajalność składników mineralnych przez zwierzęta ma wpływ wiele czynników, takich jak ogólny stan zdrowotny, w szczególności przewodu pokarmowego i pH treści jelitowej. Może być też zmienny w zależności od działania czynników zewnętrznych, jak np. stres, który może nadmiernie zwiększać wydalanie niektórych pierwiastków wraz z moczem.

Odpowiedzią branży żywieniowej na trudności pełnego wykorzystania związków mineralnych z paszy przez organizmy zwierząt jest opracowywanie jak najlepiej biodostępnych ich form chemicznych. W przypadku mikroelementów są to chelaty, czyli specyficzne kompleksy pierwiastków z aminokwasami. W badaniach naukowcy wielokrotnie potwierdzali, że są one istotnie lepiej przyswajalne i wykorzystywane przez organizmy zwierząt. Chelaty w większym stopniu przenikają barierę jelitową niż te same pierwiastki w formie nieorganicznej. Dlatego przy komponowaniu mieszanek warto postawić na związki schelatowane przy wyborze dodatków paszowych lub gotowej mieszanki paszowej.

Obecnie na rynku mamy m.in.: chelaty miedzi, cynku, manganu, żelaza, selenu. W przypadku suplementacji loch warto zadbać o jak najlepsze uzupełnienie ich paszy w następujące mikroelementy:

- miedzi: niedobór może przyczyniać się do zwiększonej resorpcji zarodków we wczesnej fazie ciąży;

- manganu: niedobór może pogarszać kondycję kości, zwiększając podatność loch na urazy kończyn, pojawiają się zaburzenia budowy szkieletu w życiu płodowym prosiąt, w skrajnych przypadkach może prowadzić również do znacznego obniżenia wskaźnika owulacji i rodzenia mało licznych miotów;

- cynku: niedobór prowadzi do zwiększenia zamieralności płodów i zwiększenia liczby prosiąt martwo urodzonych, lochy ze znacznym deficytem tego pierwiastka w organizmie narażone są na trudności w czasie porodu, czyli zaleganie łożyska, wydłużanie porodu i zaburzenia laktacji, niedobory cynku przyczyniają się również do zwyrodnień racic,

- żelaza: niedobór w trakcie porodu może przejawiać się wydłużeniem akcji porodowej, a także prowadzić do niedotlenienia płodów i zwiększonej ich śmiertelności,

- selenu: niedobór może być przyczyną zatrzymania łożyska, zaburzeń w inwolucji macicy, zaburzeń w funkcji jajników, zwiększonego występowania torbieli jajnikowych, mniejszego wskaźnika zapłodnień, rodzenia mniej licznych miotów, mniejszej przeżywalności prosiąt oraz większej liczby martwo urodzonych prosiąt.

Podobał się artykuł? Podziel się!