Kulawizny, są jedną z głównych przyczyn brakowania loch. Wiele z nich jest wynikiem pęknięć występujących na powierzchni racicy i związanego z tym stanu zapalnego. Problem ten jest częściej spotykany w chlewniach o bezściołowym systemie utrzymania. Lochy pozbawione są wówczas ściółki, która amortyzuje nacisk kończyny na podłoże, co zwiększa ryzyko uszkodzeń racicy. Częstą przyczyną tego uszkodzenia jest także niedostateczna ilość biotyny w dawce pokarmowej dla lochy.

Biotyna jest pochodną mocznika i kwasu walerianowego. Pełni w organizmie zwierzęcym liczne funkcje. Jest składnikiem enzymów katalizujących wiele przemian biochemicznych, takich jak synteza białek, glukozy tłuszczów czy witaminy C. Odpowiada również za prawidłową pracę tarczycy oraz odpowiedni stan skóry. Niedobory tego składnika prowadzą do zahamowania wzrostu, otłuszczenia narządów wewnętrznych i zaburzeń płodności. Często spotykanym skutkiem niedoborów biotyny są właśnie kulawizny wynikające z pękania racic.

Śruty zbożowe będące dominującym składnikiem mieszanek dla trzody chlewnej, zawierają niewielkie ilości słabo przyswajalnej biotyny. Spośród komponentów stosowanych w żywieniu loch, zasobne w tą witaminę są drożdże pastewne i śruta rzepakowa a w mniejszym stopniu także poekstrakcyjna śruta sojowa. Ilości zawarte w tych paszach są jednak niewystarczające, poziom omawianego składnika należy więc uzupełnić przy zastosowaniu preparatów syntetycznych. Dodatek witaminy H zastosowany w mieszance dla loch prośnych powinien wynieść 100 – 200 μg, a dla macior karmiących 100 – 300 μg. W przypadku utrzymywania zwierząt w systemie bezściołowym, celowe jest zwiększenie dodatku biotyny do poziomu 400 μg na kilogram mieszanki paszowej. Na rynku dostępne są dodatki paszowe zawierające w swoim składzie biotynę. Jest ona również składnikiem premiksów mineralno – witaminowych.