Niedożywienie loch, najczęściej występuje w mniejszych gospodarstwach, o ekstensywnym systemie produkcji zwierzęcej. Zaburzenie to, powstaje w wyniku podawania zwierzętom niewłaściwie zbilansowanych mieszanek paszowych, niedostosowanych, do aktualnego stanu fizjologicznego loch. Przy dużych miotach, locha żywiona taką paszą nie jest w stanie wyprodukować wystarczającej ilości pokarmu. W skutek tego prosięta są mniej żywotne i wolniej rosną. Wymusza to na hodowcy konieczność dłuższego przetrzymywania prosiąt wraz z lochą. Zamiast standardowych 4 tygodni, młode w takich gospodarstwach przebywają z matką 6-8 tygodni. Tak długa laktacja prowadzi do wyniszczenia organizmu. Niedożywione lochy, są wychudzone i apatyczne. Ich skóra staje się gruba i popękana, a szczecina nastroszona.

Niedożywienie niesie ze sobą negatywne konsekwencje zarówno dla lochy jak i jej potomstwa. Prosięta pochodzące od niewłaściwie żywionej lochy, otrzymują zbyt małe ilości mleka. W skutek tego, wolniej rosną, są słabsze i bardziej podatne na infekcje. Może to prowadzić do licznych upadków w okresie odsadzeniowym. Niedożywienie, negatywnie wpływa także na potencjał rozrodczy maciory. U wycieńczonych loch często występują problemy z ponownym zapłodnieniem. W niektórych przypadkach następuje całkowite zahamowanie cyklu płciowego, co wymusza konieczność brakowania maciory. Inną przyczyną skrócenia użytkowania loch, jest odwapnienie. Lochy otrzymujące paszę ubogą w wapń, na potrzeby laktacji wykorzystują rezerwy tego pierwiastka, zgromadzone w kościach. Osłabia to wytrzymałość mechaniczną kośćca, przez co lochy, są podatne na wszelkiego rodzaju uszkodzenia kończyn czy kręgosłupa. Schorzenia te, często prowadzą do brakowania loch.

Jedynym sposobem uniknięcia zgubnych konsekwencji niedożywienia, jest prawidłowe żywienie loch, w całym okresie użytkowania. Pasza, przeznaczona na okres ciąży, powinna umożliwić zgromadzenie odpowiednich rezerw składników odżywczych, nie może jednak prowadzić do nadmiernego otłuszczenia lochy. Mieszanka treściwa przeznaczona na okres laktacji, powinna zaspokajać zarówno potrzeby bytowe lochy jak i uzupełniać składniki odżywcze, zużywane na potrzeby laktacji. Przy układaniu składu takich mieszanek, pamiętajmy, że nie wystarczy właściwe zbilansowanie energii i białka. W przypadku loch, niezwykle ważne jest utrzymanie właściwego poziomu wapnia, fosforu i witaminy D. Dobrze zbilansowana pasza dla lochy umożliwia uzyskanie silnych i zdrowych miotów. Przyspiesza również ponowne pokrycie maciory, dzięki czemu jej wykorzystanie rozpłodowe wzrasta.

 

Podobał się artykuł? Podziel się!