Trzoda chlewna jest gatunkiem wrażliwym na stopień rozdrobnienia mieszanki paszowej. Cząstki zbyt drobne – lub przeciwnie o zbyt dużych rozmiarach mogą negatywnie wpłynąć na kilka aspektów produkcji. Niedostateczne rozdrobnienie składników paszy wpłynie przede wszystkim na pogorszenie jej strawności – w przypadku takich mieszanek ograniczona zostaje powierzchnia kontaktu cząstek paszy z enzymami trawiennymi, przez co znaczna ilość substancji odżywczych nie zostaje wykorzystana przez zwierzęta. Z kolei nadmierne rozdrobnienie pasz, paradoksalnie również może odbijać się na pogorszeniu strawności – drobne cząstki paszy oklejają ścianki jelita cienkiego w skutek czego pewna ilość składników odżywczych nie zostaje wchłonięta do krwiobiegu. Widać więc, że niewłaściwe rozdrobnienie pasz, poprzez pogorszenie stopnia ich wykorzystania odbija się negatywnie na opłacalności produkcji. Zbyt silne rozdrobnienie składników paszy zwiększa też zużycie energii elektrycznej, co generuje wyższe koszty produkcji mieszanki. Nadmierne rozdrobnienie pasz zwiększa również ich pylenie co powoduje zarówno pogorszenie warunków pracy obsługi, jak i podwyższone ryzyko występowania schorzeń dróg oddechowych u świń. Mówiąc o kondycji zdrowotnej trzody nie zapominajmy że zbyt silne rozdrobnienie składników paszy, szczególnie u starszych tuczników i loch zwiększa ryzyko występowania owrzodzeń ściany żołądka – generuje nam to kolejne koszty związane z opieką weterynaryjną czy skróceniem okresu użytkowania macior.

Mając świadomość tego, jak pozornie banalna czynność jaką jest śrutowanie wpływać może na opłacalność chowu, warto pamiętać o tym w jaki sposób prawidłowo rozdrabniać składniki mieszanek dla świń.

Najczęściej zaleca się rozdrabnianie mieszanek na sitach o średnicy oczek 3,5 – 4 mm. Aby skontrolować stopień rozdrobnienia paszy możemy poddać ją tzw. analizie sitowej w laboratorium, lub jeżeli dysponujemy odpowiednim sprzętem, wykonać ją samodzielnie. W przypadku pasz dla trzody chlewnej najważniejsze jest, by udział frakcji przechodzącej przez sito o oczku o średnicy 1 mm był mniejszy niż 40 proc, a cząstki pozostające na sicie o średnicy oczek równej 2 mm, nie stanowiły więcej niż 15 proc. masy próbki. Jeżeli w wyniku śrutowania powstaje duża ilość drobnych cząstek nie musi to być efektem zastosowania sit o niewłaściwej średnicy oczek. Stan ten równie dobrze może wynikać ze zużycia elementów roboczych śrutownika (bijaków). W tym przypadku wzrośnie również zużycie energii użytej do rozdrobnienia paszy.

Niektóre surowce paszowe dość trudno ulegają rozdrobnieniu. Przykładem tego jest ziarno owsa stosowane niekiedy w mieszankach dla starszych tuczników i loch. Ze względu na duży udział łuski w masie nasion, oraz wyższą niż w przypadku innych zbóż zawartość tłuszczu, ziarno to dość trudno się śrutuje. Aby poprawić wydajność tego procesu warto jest surowce takie rozdrabniać po uprzednim wymieszaniu z komponentami które rozdrabniają się łatwiej, takimi jak kukurydza, pszenżyto czy pszenica, o ile oczywiście występują one w składzie mieszanki.