Poekstrakcyjna śruta rzepakowa jest produktem powstającym w procesje ekstrakcji oleju z nasion rzepaku. Z tego względu, skład chemiczny śruty różni się znacznie od nasion surowych. Nasiona zawierają przeciętnie 43 proc, tłuszczu i około 22 proc. białka ogólnego. Poekstrakcyjna śruta rzepakowa, posiada nieznaczne ilości tłuszczu (przeciętnie 2,5 proc), za to blisko 38 proc jej składu to białko. Rzepak zawiera znaczne ilości aminokwasów egzogennych, szczególnie metioniny, ubogi jest jednak w lizynę. Charakterystyczną cechą pasz rzepakowych jest wysoka zawartość glukozynolanów. Są to związki zaliczane do glikozydów, wykazujące działanie antyżywieniowe. Ich oddziaływanie na organizm polega na zaburzaniu metabolizmu jodu, co negatywnie wpływa na prace tarczycy. W konsekwencji prowadzi to do znacznego ograniczenia przyrostów. Wprawdzie obróbka termiczna ogranicza szkodliwość tych związków, a odmiany obecnie uprawiane w Polsce cechują się niskim poziomem glukozynolanów, jest to jeden z czynników ograniczających możliwości wykorzystania śruty rzepakowej w żywieniu niektórych grup trzody. Wartość żywieniową śruty rzepakowej pogarsza również wysoki (>11 proc) poziom włókna surowego.

Mimo to, zastosowanie śruty rzepakowej w żywieniu wielu grup trzody może dać efekty zbliżone do pasz opartych na białku sojowym. Aby jednak w pełni wykorzystać potencjał białka rzepakowego, nie pogarszając przy tym wyników produkcyjnych pamiętać trzeba o kilku zasadach.

Przede wszystkim pamiętajmy, że śruta rzepakowa nie nadaje się do stosowania w żywieniu zwierząt młodych. U prosiąt może bowiem powodować biegunki i zahamowanie wzrostu. Nie zaleca się także jej stosowania w paszach dla warchlaków. Śruta rzepakowa nie jest również odpowiednim komponentem mieszanek dla loch karmiących – negatywnie wpływa na skład mleka, co może prowadzić do zahamowania wzrostu prosiąt i większej liczby upadków. Poza tym surowiec ten może pogarszać smakowitość paszy, co negatywnie wpływa na apetyt lochy. Grozi to mniejszym pobraniem paszy i spadkiem laktacji.

Włókno, stanowiące około 11 proc. składu śruty, jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego świń. Jego nadmiar działa jednak negatywnie na stopień strawności paszy. Dlatego szczególnie w przypadku młodych tuczników zwrócić należy uwagę na właściwe zbilansowanie tego składnika. W paszach opartych na śrucie rzepakowej, ograniczyć należy udział zbóż takich jak jęczmień, a zwłaszcza owies, które zawierają w swoim składzie dużą ilość włókna.