Wysokie zagrożenie parwowirozą, bierze się między innymi, z braku objawów klinicznych, u chorych zwierząt. Jedynym skutkiem obecności wirusa, jest niewielki spadek odporności. Parwowirus świń, stanowi jednak, jedną z głównych przyczyn zaburzeń płodności loch. Parwowiroza powoduje zamieranie zarodków i płodów, sprawia także, że urodzone prosięta, są mniej żywotne. Poza tym, występowanie parwowirozy prowadzi często do zaburzeń cyklu rujowego, i problemów z zapłodnieniem.

Czynnikiem, wywołującym parwowirozę, jest wirus PPV, należący do rodziny Parvoviridae. Charakteryzuje się wysoką odpornością na czynniki zewnętrzne. Jest wytrzymały na wysoką i niską temperaturę, oraz zmiany pH. Odporny jest również na niektóre środki dezynfekujące, stosowane w chlewniach. Sprawia to, że PPV, obecny jest w znacznej części chlewni i ferm.

Do stada, PPV, zazwyczaj przedostaje się za pośrednictwem gryzoni, pracowników ferm, zanieczyszczonej paszy, czy sprzętu. Wirus łatwo przenosi się wraz z kałem i moczem, a także drogą kropelkową, dlatego po wniknięciu do stada bardzo szybko rozprzestrzenia się na inne osobniki. PPV nie daje żadnych wyraźnych oznak chorobowych czy to u zwierząt młodych, czy też starszych. Jest jednak źródłem znacznego pogorszenia parametrów rozrodu loch. Wirus przenika, bowiem przez łożysko, i zakaża zarodki lub płody. W początkowym okresie ciąży, infekcja powoduje zamieranie zarodków, w późniejszym okresie zamieranie i mumifikację płodów. Ważną przesłanką świadczącą o wystąpieniu zakażenia parwowirusem, jest rodzenie przez lochę dużej ilości mumifikatów. Co ważne, zakażeniu nie ulegają wszystkie zarodki (płody). Objawy nie występują, gdy do zakażenie dojdzie po 70 dniu ciąży. W tym okresie, bowiem, u płodów wytwarza się odporność na PPV. Zakażenie wirusem, powoduje również problemy związane ze skutecznym pokryciem lochy. Występuje nieregularny cykl rujowy, niska skuteczność krycia, i wydłużenie okresu międzyrujowego. Objawy te, powinny być sygnałem dla hodowcy, aby przeprowadzić badanie, na obecność parwowirozy w stadzie. Do badań wykorzystuje się próbkę krwi lochy, lub zmumifikowany płód.

Zwalczanie parwowirozy jest niezwykle trudne, i praktycznie jedynym czynnikiem skutecznie ograniczającym ryzyko wystąpienia choroby, są szczepienia ochronne. Na rynku występują dwa rodzaje szczepionek: działające przez jeden, i przez dwa cykle reprodukcyjne. Oba rodzaje szczepionek, podawać należy na 2 tygodnie przed planowanym kryciem. Tyle, bowiem trwa uzyskanie przez zwierzęta odporności.