Jakość nasienia, a także długość okresu użytkowania rozpłodowego knura w dużej mierze zależne jest od sposobu jego żywienia. Błędy popełnione w tym zakresie, często nie pozwalają w pełni wykorzystać potencjału genetycznego samców. Mogą one prowadzić do zaburzeń utrudniających wykorzystanie rozpłodowe knura. Zbyt obfite żywienie sprzyja zatuczeniu, które skutecznie skraca okres użytkowania rozpłodowego samca. Z kolei nasienie niedożywionych knurów może cechować się małą koncentracją i żywotnością plemników, czego wynikiem są nieskuteczne krycia czy rodzenie słabych, mało licznych miotów.

Niezależnie od masy ciała knurów, mieszanka dla nich przeznaczona powinna cechować się zbliżonym poziomem energii. Wprawdzie potrzeby energetyczne różnią się w zależności od wieku i masy ciała zwierzęcia, jednak starsze osobniki większe zapotrzebowanie na energię rekompensują wyższym pobraniem paszy. Przyjmuje się, że mieszanka paszowa przeznaczona dla knurów powinna cechować się koncentracją energii na poziomie 12,5 – 12,6 MJ/kg (Normy żywienia świń 2014).

Potrzeby białkowe knurów w zależności od masy ciała wahają się w przedziale 505 – 575 g/dobę. Biorąc pod uwagę większą ilość paszy pobieraną przez starsze zwierzęta, stwierdzić należy, że koncentracja białka w nasieniu dla knurów, powinna wynosić około 220 g/kg paszy. Ważny jest właściwy stosunek lizyny do metioniny z cystyną. Powinien on wynosić 1:0,7. Właściwy poziom wymienionych aminokwasów odpowiada za utrzymanie popędu płciowego knurów.

Ważnym składnikiem „diety” knurów jest włókno. Jego niedobór spowalnia pracę układu pokarmowego. Z kolei nadmiar tego składnika może obniżać spożycie paszy. Dlatego udział włókna w paszy dla knurów powinien zawierać się w przedziale 5 – 7 proc. Koncentrację taką łatwo jest uzyskać stosując w mieszance ziarno owsa. Możliwe jest także podawanie knurom pasz objętościowych np. zielonek. Ze względu na częste skażenie mykotoksynami, knurom lepiej jest nie podawać otrąb.