W ciągu ostatnich kilku lat na hodowców trzody chlewnej, jak i lekarzy weterynarii opiekujących się stadami, spada grad informacji dotyczących zakażeń cirkowirusami. O istnieniu wirusa PCV2 (czyli porcine circovirus 2) wiemy już co najmniej od lat 15, jednak dopiero ostatnie kilka lat intensywnych badań nad etiologią poodsadzeniowego, wielonarządowego zespołu wyniszczającego (PMWS) wykazały jednoznacznie, jak ważnym i szkodliwym wirusem jest PCV2. Wspomniany wirus jest ubikwitarny, a więc występuje powszechnie w miejscach hodowli trzody chlewnej. Badania prowadzone na szeroką, światową skalę wykazały, iż praktycznie na towarowych fermach na całym globie spotykamy PCV2.

Zwierzęta zakażone cirkowirusem sieją go wszelkimi możliwymi drogami. Jest on obecny zarówno w moczu, kale, nasieniu, jak i ślinie, wydzielinie oskrzeli, jamie nosowej czy jamie ustnej. Występuje również w mleku czy migdałkach. Zakażenie między osobnikami może zachodzić zarówno drogą pionową (zakażenie śródmaciczne), jak i poziomą - z mlekiem matki, donosowo czy też doustnie.

Jeden wirus, wiele chorób

W ostatnich latach ze względu na chorób, które wywołuje PCV2, zwykło się używać określenia PCVD. Niemniej jednak cały czas funkcjonują nazwy konkretnych jednostek chorobowych: zespół skórno- -nerkowy (PDNS), wspomniany wcześniej PMWS czy PRDC jako szeroko pojęty zespół oddechowy.

PMWS

Dotyczy najczęściej zwierząt między 4.

a 12. tygodniem życia. Objawy nie są typowe: zwierzęta kaszlą, mają biegunkę, dochodzi do wyniszczenia organizmu.

Może wystąpić żółtaczka i objawy ze strony układu nerwowego. Do postawienia diagnozy potrzebujemy wykonać badania laboratoryjne, polegające na wykryciu PCV2 w obrębie zmian (np. silnie powiększone węzły chłonne). Niestety, coraz częściej podważa się zasadność wykonywania badań serologicznych.

Mogą być one wprawdzie przydatne do określania np. profilu serologicznego stada (niezależnie czy zakażenie jest objawowe czy bezobjawowe) czy też uchwycenia momentu zakażenia. Należy jednak pamiętać, iż zakażenia wirusem PCV2 nie można jednoznacznie wiązać z wystąpieniem choroby ze względu na powszechność jego występowania.