Brakowanie może mieć charakter zamierzony lub niezamierzony.

Podstawową przyczyną zamierzonego brakowania loch ze stada jest zaawansowany wiek zwierzęcia, przy którym następuje w sposób naturalny obniżenie jego produkcyjności. Spośród przyczyn niezamierzonego brakowania najważniejsze to: problemy z zapłodnieniem, jałowienie, niska plenność - liczba prosiąt w miocie, oraz problemy z gruczołem mlekowym i mlecznością. Kolejna przyczyna to słabość kończyn i wiążące się z tym urazy, problemy z poruszaniem się na skutek kulawizn lub paraliżu oraz wady budowy narządu ruchu. Choroby i infekcje również stanowią ważną przyczynę brakowania. Wyróżnić można jeszcze wiele innych przyczyn np. osłabienie instynktu macierzyńskiego, słabe wyniki użytkowości potomstwa, złośliwość i ociężałość samic itp.

Wszystkie wymienione zdarzenia obniżające produkcyjność rozrodczą loch powodują spadek opłacalność produkcji, dlatego brakowanie zwierząt ze stada z ww. przyczyn jest działaniem właściwym. Oczywiście nie oznacza to, że jest to działanie pożądane, ale okazuje się, że doraźnie jedyne.

Zdecydowanie lepsze byłoby podjęcie takich działań, które wydłużyłyby czas użytkowania loch w stadzie, czyli ich długowieczność reprodukcyjną.

Jest to tym bardziej uzasadnione, że jak wykazali Serenius i wsp. (2008), pomiędzy długowiecznością loch a wiekiem pierwszego oproszenia oraz liczbą prosiąt odłączonych w pierwszym miocie istnieją dodatnie zależności (korelacja r = + 0,2 i r = + 0,36). Podstawową cechą, która predysponuje lochy do długiego użytkowania, jest przede wszystkim wiek osiągania dojrzałości płciowej.

Wcześniejsze dojrzewanie płciowe wiąże się z wcześniejszym występowaniem rui po odsadzeniu miotu, krótszym okresem luźności oraz mniejszym poziomem brakowania loch. U loszek zapłodnionych wcześniej w porównaniu z zapłodnionymi w późniejszym wieku (różnica wieku ok. 3 tygodnie) stwierdzono większe prawdopodobieństwo do dłuższego użytkowania.

Udział poszczególnych czynników warunkujących brakowanie loch różni się (tab. 1). Wyniki podawane przez różnych autorów wskazują jednoznacznie, że najważniejszą przyczyną brakowania loch są problemy w rozrodzie (średnio 26proc.), rodzenie mało licznych miotów (18,3proc.) i słabość kończyn (11,9proc.).

Badania krajowe wskazują, że w zależności od fermy, liczby cykli rozrodczych (czasu użytkowania), skali produkcji i statusu zdrowotnego stada, przyczyny brakowania loch bywają różne (tab. 2). Wykazano, że w dużych fermach w porównaniu z mniejszymi odsetek brakowanych loch i ich śmiertelność są większe.